شعرِ فارسی

آخر ای شوخ دل از جور تو غمگین تا کی

شمارهٔ ۴۰۲

وین جفاهای تو بر عاشق مسکین تا کی

جان من در فرقت جانان برآید کاشکی

شمارهٔ ۴۰۳

هم اجل چون عمر ما را بر سرآید کاشکی

یار دور از صحبت اغیار بودی کاشکی

شمارهٔ ۴۰۴

گه گهی با عاشق خود یار بودی کاشکی

با تو از اول نبودی آشنایی کاشکی

شمارهٔ ۴۰۵

یا نبودی آخر این داغ جدایی کاشکی

ای گلستان جمالت در کمال خرمی

شمارهٔ ۴۰۶

عالم از ناز تو پر شد نازنین عالمی

اگر بلطف بخوانی وگر بجور برانی

شمارهٔ ۴۰۷

تو پادشاهی و ما بنده توایم تو دانی

تو از من فارغ و من از تو دارم صد پریشانی

شمارهٔ ۴۰۸

نمی دانم تغافل می کنی یا خود نمی دانی

چه حاجتست که گه خشم و گه عتاب کنی

شمارهٔ ۴۰۹

کرشمه ای بنما تا جهان خراب کنی

ز روی ناز و حیا منعم از نیاز کنی

شمارهٔ ۴۱۰

نیازمند توام گر هزار ناز کنی

چه شد که جانب اهل وفا گذر نکنی

شمارهٔ ۴۱۱

چه شد که ناگه اگر بگذری نظر نکنی

ناگاه اگر ز ما سخنی گوش می کنی

شمارهٔ ۴۱۲

یک لحظه ناگذشته فراموش می کنی

ای که در عاشق کشی هر لحظه صد خون می کنی

شمارهٔ ۴۱۳

آه اگر عاشق نماند بعد ازین چون می کنی

تیر و کمان گرفته ای سوی شکار می روی

شمارهٔ ۴۱۴

صید تواند عالمی بهر چه کار می روی

سوی شکار ای بت رعنا چه می روی

شمارهٔ ۴۱۵

شهری خراب تست به صحرا چه می روی

آن کف پا بر زمین حیفست ای سرو سهی

شمارهٔ ۴۱۶

چشم آن دارم که دیگر پای بر چشمم نهی

ای صد هزار چون من خاک در سرایی

شمارهٔ ۴۱۸

کز وی برون خرامد مثل تو دلربایی

به رهت ز رشک میرم چو به غیر همره آیی

شمارهٔ ۴۱۹

نه تهور تغافل نه مجال آشنایی

چند رسوا شوم از عشق من شیدایی

شمارهٔ ۴۲۰

عشق خوبست ولیکن نه بدین رسوایی

چون در میان خوبان رسمیست بی وفایی

شمارهٔ ۴۲۱

بیگانگی ازیشان بهتر از آشنایی

گر زلف پریشانت در دست صبا افتد

شمارهٔ ۲۲

هر جا که دلی باشد در دام بلا افتد

شمارهٔ ۱ - در مدح یمین الدوله سلطان محمود

دل مرا عجب آید همی ز کار هواکه مشک بوی سلب شد ز مشک بوی صبا

شمارهٔ ۲ - در مدح امیر نصر بن سبکتگین

چنان باشد بر او عاشق جمالاکه خوبی را ازو گیرد مثالا

شمارهٔ ۳ - در مدح امیر نصر بن ناصر الدین سبکتگین

هر سؤالی کز آن لب سیرابدوش کردم همه بداد جواب

شمارهٔ ۴ - در مدح یمین الدوله محمود غزنوی

گفتم متاب زلف و مرا ای پسر متابگفتا که بهر تاب تو دارم چنین بتاب