شعرِ فارسی

یارب که چگونه خفت دوش اندر خاک

شمارهٔ ۵۳۴

وان سیمین وی چگونه بپذیرد خاک

چون دید فسرده بر رخم ده تو اشک

شمارهٔ ۵۳۵

کرد از رخ من باستین یکسو اشک

ای دانۀ دل نهاده در خوشۀ اشک

شمارهٔ ۵۳۶

در راه غمت شد سپری توشۀ اشک

در شوق تو از شرح و بیان من و کلک

شمارهٔ ۵۳۷

یکباره سپید شد زبان من و کلک

دی گفت ز زیر لب خندانک

شمارهٔ ۵۳۸

امشب بر ما نمی خزی پنهانک

دل رفت بسوی آن دهن خندانک

شمارهٔ ۵۳۹

تا بستاند زو شکری پنهانک

در تیره شبی چون سر زلفش تاریک

شمارهٔ ۵۴۰

از لطف بوصل خویش کردم نزدیک

از بس که چکیدست مرا از هر رگ

شمارهٔ ۵۴۱

خون بر مژه همچنان که بر نشتر رگ

چون هست بلای زندگی بیش از مرگ

شمارهٔ ۵۴۳

چندین چه کنی رنجه دل خویش از مرگ

خصم تو که دارد رخ زرد و دل تنگ

شمارهٔ ۵۴۴

پیوسته چو تیغ می زند سر بر سنگ

از حادثه ها اگر چه باشم دلتنگ

شمارهٔ ۵۴۵

وز واقعه ها اگر چه دارم صد رنگ

هرگز بکسی ل این دل تنگ

شمارهٔ ۵۴۶

وز خوی بدت نه صلح پیداست نه جنگ

مطرب بصبوح داد آگاهی چنگ

شمارهٔ ۵۴۷

تا بنیوشد سماع خر گاهی چنگ

ای برده گل از رخ چو گلنار تو رنگ

شمارهٔ ۵۴۸

و آورده ز شرم گل بر بار تو رنگ

کردم بهوس عمارتی اندر دل

شمارهٔ ۵۴۹

وز آلت و ساز کار بودم غافل

ای سعد فلک را ز رخ خوب تو فال

شمارهٔ ۵۵۰

وی مرغ کرم را ز سخایت پروبال

خاک سر کوی آن بت مشکین خال

شمارهٔ ۵۵۱

می بوسیدم دوش باومید وصال

شمارهٔ ۵۵۲ - قال الملک السعید شهاب الدین سلیمانشاه و ارسل به

چون نیست مرا به خدمتت راه وصالسر بر خط دیوان تو دارم همه سال

کس لب به طرب به خنده نگشود امسال

شمارهٔ ۵۵۳

از فتنه جهان دمی نیاسود امسال

آن غنچه نگر چو من گرفتار بدل

شمارهٔ ۵۵۴

پیوسته لبش بمهر و انکار بدل

با رنگ رخ تو بر سمن خندد دل

شمارهٔ ۵۵۵

جز زلف تو جای خویش نپسندد دل

زلف تو که می برد بآسانی دل

شمارهٔ ۵۵۶

من خیره بدادمش بنادانی دل

شادی طلبی از غم جانان مگسل

شمارهٔ ۵۵۷

ور دل جویی ز زلف ایشان مگسل

شد عمر و نشد هیچ مرادی حاصل

شمارهٔ ۵۵۸

وز بهر سفر نگشت زادی حاصل