شعرِ فارسی

همواره تو این غارت دلها می کن

شمارهٔ ۶۹۴

هر بد که از آن بترنه با مامی کن

ای یاد تو تسبیح زبان و لب من

شمارهٔ ۶۹۵

اندیشه نمی کنی خود از یارب من

دانی که چه مدتست ای دلبر من

شمارهٔ ۶۹۶

تا بی سببی برفته یی از بر من

ای خاک درت مایۀ آرایش من

شمارهٔ ۶۹۷

وی از غم تو کاهش و افزایش من

شد دیده بعشق رهنمون دل من

شمارهٔ ۶۹۸

تا کرد پر از غصه درون دل من

ای شادی آن عهد که بودت غم من

شمارهٔ ۶۹۹

بودی شب و روز مونس و همدم من

ای هیچ نخورده غم بغم خوردن من

شمارهٔ ۷۰۰

ناگشته بپرسشی بپیرامن من

گر رنجه کنی قدم بپرسیدن من

شمارهٔ ۷۰۱

روشن کنی از جمال خود مسکن من

شمعم که شدست جان من دشمن من

شمارهٔ ۷۰۲

صد تو غم دل گرفته پیرامن من

من بودم دوش و یار سیمین تن من

شمارهٔ ۷۰۳

جمعی ز نشاط و عیش پیرامن من

شمارهٔ ۷۰۴ - و قال ایضاً فیه

کی خوش بود ای جان پسندیده منحال دل برگشته شوریده من

امروز منم زبیم جان نا ایمن

شمارهٔ ۷۰۵

فردا ز عذاب جاودان نا ایمن

خرسند نشد یار بسر بازی من

شمارهٔ ۷۰۶

برخاست غنش بخانه پردازی من

ای وصف تو سرمایۀ گویایی من

شمارهٔ ۷۰۷

مشغولی تو لگام خود رایی من

ای یاد غمت مونس تنهایی من

شمارهٔ ۷۰۸

وی خاک درت سرمۀ بینایی من

چون خواب نیاییم بدین چشم درون

شمارهٔ ۷۰۹

وز دل نشوی دمی چو اندیشه برون

جانا ز پی وصال چون گشت کنون

شمارهٔ ۷۱۰

آمیزش ما ز ناخن و گوشت فزون

هر شب ز غم تو ای غمت روز افزون

شمارهٔ ۷۱۱

از نالۀ من بناله آید گردون

آن دل که نشد ز خطت ای دوست برون

شمارهٔ ۷۱۲

از دایره وصل نه نیکوست برون

از خار چو آمد گل رنگین بیرون

شمارهٔ ۷۱۳

اندوه کنیم از دل غمگین بیرون

شد راز من و تو ای صنم فاش کنون

شمارهٔ ۷۱۴

افتاد میان خلق و او باش کنون

فراش چمن باد شمالست اکنون

شمارهٔ ۷۱۵

بی باده و گل عمر و بالست اکنون

سبحان الله ز گردش چرخ برین

شمارهٔ ۷۱۶

بی شرکت من غمی نیاید به زمین

دیدی که ز ناز بودم ای ماه زمین

شمارهٔ ۷۱۷

گردان شده چون پیاله زان دست بدین