گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۶

بی او به دیده گرد کند شیشه ریزهادر دل خزیده گرد کند شیشه ریزها

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۷

زبون کی می توان کرد به نیرو چرخ پرفن رابه خاک افکنده این زال کهن چندین تهمتن را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۸

تا زنده ام بود غم عشقش هوس مرادامن زدن بر آتش دل هر نفس مرا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۹

نمی باشد زمرگ اندیشه ای پرهیزکاران راسفر فیض صباح عید بخشد روزداران را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۰

حیران تو از هر خم مو دیده خط رادل دید و پسندیده خط را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۱

کسی کو چون دل شیر است از جرأت نشان او رارود گر در بر شیران بود مهد امان او را

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۳۶

هر روز به شیوه ای و لطفی دگریچندانکه نگه می کنمت خوبتری

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۲

مزاج شعله بود وضوح شوخ و شنگ ترازهم چه فرق شتاب بود و درنگ ترا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۳

ای گنج ها ز گوهر یاد تو سینه هاو ز نقد داغ عشق تو دل ها دفینه ها

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۴

افزود عشق قدر دل دردناک رااکسیر درد کرده زر این مشت خاک را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۵

رخی زآتش می رشک ایمن ست تراچراغ بزم ز روی تو روشن است ترا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۶

چوب قفس نخست زخس می کنیم ماپس مرغ شعله را بقفس می کنیم ما

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۷

به پیری نشد چاره گردن کشان راکه زورین کند حلقه گشتن کمان را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۸

لایق نبود کینه چرخ اهل صفا رامعذور توان داشتن این بی سر و پا را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۹

ز زلف و کاکلت ای نازنین گره بگشازکار عاشق زار حزین گره بگشا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۰

چه چاره است دل سر زدیده بر زده راخدا علاج کند این جنون به سر زده را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۱

غم بود چاره حریف به غم آموخته رابستم از داغ تو بر زخم جگر سوخته را

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۳۷

ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسیسرمست هوی و پای بند هوسی

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۲

بی درد بر کنار مریز آب دیده رادر کار دل کن آن می صاف چکیده را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۳

گرم دارد شیخ ما با خویشتن هنگامه راکی بود از خود رهایی بسته عمامه را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۴

برد یاد او دل غم پیشه راجوش می برداشت از جا شیشه را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۵

گردد ز سیر صحرا کی حل مشکل ماشد پرده بیابان قفل در دل ما

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۶

چون حباب از بیخودی شد کام دل حاصل مرارفتن از خود گام اول بود تا منزل مرا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۷

زبسکه کرده مکرر ثنای واجب راز هم گسیخته تار نفس کواکب را