گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۲۰

بی طلب آورد مستی دوش دلدار مراآن گل خودرو چه رنگین کرد گلزار مرا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۲۱

مه من چون دهد عرض صفای پیکر خود راکشد صبح از خجالت بر سر خود چادر خود را

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۴۰

کردیم بسی جام لبالب خالیتا بو که نهیم لب بران لب حالی

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۲۲

منع نتوان کرد از بی طاقتی سیماب رامشکل است آری عنان داری دل بیتاب را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۲۳

ز بس دیوانگی کردم به یاد روی او شب هاز وحشت گشته اند آشفته چون گیسوی او شب ها

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۲۴

بپوش از دیده نامحرم شهوت عبادت رانهان کن در نقاب ظلمت شب حسن طاعت را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۲۵

می کنم در سینه پنهان آه درد آلود راآتش ما در گره چون لاله دارد دود را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۲۶

بود دو نرگس آن شوخ بی تحاشی ماز جنبش مژه در کار دلخراشی ما

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۲۷

چه جان باشد به پیش چشم او دل های سنگین رازمژگان در فلاخن می گدازد کوه تمکین را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۲۸

پیچ و تاب غم فزاید انبساط مرد رادل طپیدن دست گلباز است عاشق درد را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۲۹

به رویم دیده حیران در فیضی گشود اینجاچو شبنم باختم از یک نگه بود و نبود اینجا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۳۰

نمی دانم چرا با من به حکم بدگمانی هاچو بادامی همه تن پشت چشم از سرگرانی ها

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۳۱

نباشد مامنی چون پیکر ما عشق سرکش راکه نبود غیر خاکستر حصاری امن آتش را

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۴۱

در وهم نیاید که چه شیرین دهنیاین ست که دور از لب و دندان منی

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۳۲

آتش به جان فکنده رخت آفتاب رازلف تو کرده خون به جگر مشک ناب را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۳۳

آب شد دریا ز شرم دیده گریان ماکوه را چون ابر می پاشد زهم افغان ما

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۳۴

بر نمی تابید شرم او حضور شمع راداشت بزمش چون گهر از خویش نور شمع را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۳۵

‏ چنان کز شهد و شکر نقل نوشین می شود پیداچو لب بر لب گذاری جان شیرین می شود پیدا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۳۶

دل ندارد تاب صحبت های نامانوس راره مده در بزم رندان زاهد سالوس را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۳۷

نادیدن جمال تو مشکل بود مرامژگان بهم زدن تپش دل بود مرا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۳۸

باز مستی کرده خون آشام چشمان ترادر فشار دل ید طولاست مژگان ترا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۳۹

شب خیالم به خواب دید تراچقدرها به بر کشید ترا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۴۰

آه از بیداد چرخ دون که گردید از جفاآتش افروز بلا در دودمان مصطفا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۴۱

چشم وحدت بین چو بگشاییم ما همچون حبابفارغ از خود عین دریاییم ما همچون حباب