گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۰

تا به عشق تو سر در آوردمسر به دیوانگی بر آوردم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۱

ز غم می سوزم و یک لحظه آرامی نمی بینمسر آمد عمر و این غم را سرانجامی نمی بینم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۲

چو مجنون گر به صحرا افتم از شوق رخت روزیبه جز خورشید بر بالین نبینم هیچ دلسوزی

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۹۱

من اگر نظر حرام است بسی گناه دارمچه کنم نمی توانم که نظر نگاه دارم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۳

به غیر از مه ندارد کس خبر از ناله و آهمکه او در وادی هجر تو شب ها بود همراهم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۴

دلگرمی افزون می شود دور از مهی چون هر شبمگویا ببرج آتشین کردست منزل کوکبم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۵

تا کرد سیب با ذقن او سخن برونبگرفتش آنچنان که برویش فتاد خون

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۶

زده ام ز عشق شمعی بخود آتشی بخامیشده ام خراب و رسوا بامید نیکنامی

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۷

ز پیش چشم گریان عزم رفتن چون کند یارمز جان خود کنم قطع نظر وز دیده خون بارم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۸

چنان در مجلس می عشوه ساقی کند مستمکه بی خود افتم و ماند چو صورت جام در دستم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۹

چو شب ظلمت شود در کوی او از دود آه منبود هر شمع سبز از مجلس او خضر راه من

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۰

نیست در آتش غمت گریه ز روی اضطرابدود کباب دل مرا کرده روان ز دیده آب

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۱

ز راه آن حرم گردی چو در پیراهنم گیردروان هر ذره از بهر زیارت دامنم گیرد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۲

گرمی مجلس از نفس دلکش منستجوش و خروش اهل دل از آتش منست

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۹۲

من دوست می دارم جفا کز دست جانان می برمطاقت نمی دارم ولی افتان و خیزان می برم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۳

دوست دشمن گشت و مهرم در دل همدم نماندآنکه قدری داشتم پیش کسی آن هم نماند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۴

وقتست که با خوبان در باغ گذار آرمهم سرو ببر گیرم و هم گل بکنار آرم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۵

چو میرم شمع من گر بر مزارم پرتو اندازدفلک هر ذره از خاک مرا پروانه ای سازد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۶

خوش آن ساعت که در آیینه می دیدیم ترا ای ماهتو هردم جلوه می کردی و من هم می کشیدم آه

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۷

هر ناوک مژگان که دلم در نظر آرددر دیده نهالی شود و گریه بر آرد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۸

خوبی چنانکه از تو صبوری نمی توانهرچند آتشی ز تو دوری نمی توان

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۹

ز تو چونکه بیوفایی چه خوشست دور بودننفسی بتلخ کامی زدن و صبور بودن

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۰

مده ساقی پیاپی جام و بیهوشم مساز امشبشدم من از رخت محروم چون دوشم مساز امشب

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۱

آه کز جلوه ی نازک بدنی مست شدمچاک دامان گلی دیدم و از دست شدم