گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۱۴

آمد شب و بازگشتم اندر غم دوستهم با سر گریه ای که چشمم را خوست

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۱۵

گفتا هر دل به عشق ما بینا نیستهر جان صدف گوهر عشق ما نیست

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۱۶

درد تو ز هر محتضری خالی نیستلطف تو ز هر بیخبری خالی نیست

سعدی شیرازی

شمارهٔ ۷

خسته تیغ فراقم سخت مشتاقم به غایتای صبا آخر چه گردد گر کنی یکدم عنایت

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۱۷

با یار نواز غم کهن باید گفتلابد به زبان او سخن باید گفت

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۱۸

هر شب به مثال پاسبان کویتمی گردم گرد آستان کویت

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۱۹

ما را نه خراسان نه عراق است مرادوز یار نه وصل و نه فراق است مراد

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۲۰

غم با لطف تو شادمانی گرددعمر از نظر تو جاودانی گردد

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۲۱

شمع ار چه من داغ جدایی داردبا گریه و سوز آشنایی دارد

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۲۲

عشق است که لذت جوانی ببردعشق است که عیش جاودانی ببرد

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۲۳

هر دم ز وجود خود ملالم گیردسودای وصال آن جمالم گیرد

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۲۴

آن را که دل از عشق پر آتش باشدهر قصه که گوید همه دلکش باشد

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۲۵

حاشا که دلم از تو جدا داند شدیا با کس دیگر آشنا داند شد

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۲۶

با روی تو روی کفر و ایمان بنماندبا نور تجلیت دل و جان بنماند

سعدی شیرازی

شمارهٔ ۸

می روم با درد و حسرت از دیارت خیر بادمی گذارم جان به خدمت یادگارت خیر باد

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۲۷

در عشق تو شادی و غمم هیچ نماندبا وصل تو سور و ماتمم هیچ نماند

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۲۸

کار من و تو بی من و تو ساخته اندوز نیک و بد من و تو پرداخته اند

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۲۹

صحرا به گل و لاله بیاراسته انددر عیش فزوده و ز غم کاسته اند

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۳۰

عشاق تو از الست مست آمده اندسر مست ز باده الست آمده اند

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۳۱

عشاق که آفتاب عالم تابنددر دیده کشند خاک من گر یابند

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۳۲

ز آن پیش که نور بر ثریا بستندوین منطقه بر میان جوزا بستند

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۳۳

در خوشه مگر سر کشییی می دیدنددیدی که بعاقبت سرش ببریدند

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۳۴

عشاق که ماه عالم جاویدندماننده من شوند در امیدند

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۳۵

مردان رهش زنده به جانی دگرندمرغان هواش ز آشیانی دگرند