ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جهان ملک خاتون

دل ستد از دستم و در پا فکند

شمارهٔ ۶۲۷

آتش عشقش به دل ما فکند

جهان ملک خاتون

سایه سرو بلندش گر به ما می افکند

شمارهٔ ۶۲۸

جان کنم ایثارش اما او کجا می افکند

جهان ملک خاتون

از چه رو لعل تو درمان دل ما نکند

شمارهٔ ۶۲۹

چون دلم غیر رخت میل به هر جا نکند

جهان ملک خاتون

کس به امید وفا ترک دل و دین نکند

شمارهٔ ۶۳۰

جز تو سنبل به گل روی تو پرچین نکند

جهان ملک خاتون

دلبرم دل ز برم برد و وفایی نکند

شمارهٔ ۶۳۱

درد ما را ز لب خویش دوایی نکند

جهان ملک خاتون

چشمان تو مست و ناتوانند

شمارهٔ ۶۳۲

پر فتنه و شهره زمانند

عطار نیشابوری

عشق تو به جان دریغم آید

غزل شمارهٔ ۳۵۲

نامت به زبان دریغم آید

جهان ملک خاتون

مرا در عشق تو دیوانه خوانند

شمارهٔ ۶۳۳

به شمع روی تو پروانه خوانند

جهان ملک خاتون

عاشقان را تا به کی در کوی تو رسوا کنند

شمارهٔ ۶۳۴

بی دلان را اینچنین سرگشته و شیدا کنند

جهان ملک خاتون

درد دل مرا چو اطبا دوا کنند

شمارهٔ ۶۳۵

درمان درد ما لب لعل شما کنند

جهان ملک خاتون

مقررست دلا دلبران وفا نکنند

شمارهٔ ۶۳۶

نهند درد به دلها ولی دوا نکنند

جهان ملک خاتون

این دیده جان مرا روی تو بینا می کند

شمارهٔ ۶۳۷

مدحت زبان روح را گویی که گویا می کند

جهان ملک خاتون

صبح روی تو سلامت می کند

شمارهٔ ۶۳۸

هم دعای صبح و شامت می کند

جهان ملک خاتون

هر دم که جان وصال تو را یاد می کند

شمارهٔ ۶۳۹

از غصه جهان دلم آزاد می کند

جهان ملک خاتون

مسکین دلم ز درد تو فریاد می کند

شمارهٔ ۶۴۰

از بس که روز هجر تو بیداد می کند

جهان ملک خاتون

با قامت تو سرو به بستان چه می کند

شمارهٔ ۶۴۱

گل با رخت بگو به گلستان چه می کند

جهان ملک خاتون

جادوی چشمان شوخت چاره سازی می کند

شمارهٔ ۶۴۲

حاجب کنج دهانت حقه بازی می کند

عطار نیشابوری

سر زلف دلستانت به شکن دریغم آید

غزل شمارهٔ ۳۵۳

صفت بر چو سیمت به سمن دریغم آید

جهان ملک خاتون

تا به چند آن غمزه از من دلربایی می کند

شمارهٔ ۶۴۳

می رود با جای دیگر آشنایی می کند

جهان ملک خاتون

درد مرا طبیب مداوا نمی کند

شمارهٔ ۶۴۴

با من ز روی لطف مدارا نمی کند

جهان ملک خاتون

با من خسته دلبرم غیر جفا نمی کند

شمارهٔ ۶۴۵

کام دل حزین من دوست روا نمی کند

جهان ملک خاتون

بیشتر خلق جهان در پی جاه و درمند

شمارهٔ ۶۴۶

ز وفا دور و جفاجوی و نه اهل کرمند

جهان ملک خاتون

بی تو چشمم جهان نمی بیند

شمارهٔ ۶۴۷

گل وصلت دلم نمی چیند

جهان ملک خاتون

بی رخت دیده کی جهان بیند

شمارهٔ ۶۴۸

یا به جای تو غیر بگزیند