ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جهان ملک خاتون

دل را نسیم زلف معنبر دوا بود

شمارهٔ ۶۴۹

تا دوست را عنان عنایت کجا بود

جهان ملک خاتون

یاری که همه میل دلش سوی وفا بود

شمارهٔ ۶۵۰

برگشت و جفا کرد و ندانم که چرا بود

جهان ملک خاتون

خاطرم از هر دو کون آزاد بود

شمارهٔ ۶۵۱

با خیالش روز و شب دلشاد بود

جهان ملک خاتون

درد ما را دوا تواند بود

شمارهٔ ۶۵۲

زان جفاجو وفا تواند بود

خیام نیشابوری

ای دل چو زمانه می کند غمناکت

رباعی شمارهٔ ۱۳

ناگه برود ز تن روان پاکت

عطار نیشابوری

هر که را دانه نار تو به دندان آید

غزل شمارهٔ ۳۵۴

هر دم از چشمه خضرش مدد جان آید

جهان ملک خاتون

دمی که رای منت اختیار خواهد بود

شمارهٔ ۶۵۳

همان دمم به جهان بخت یار خواهد بود

جهان ملک خاتون

مرا خیال تو تا در ضمیر خواهد بود

شمارهٔ ۶۵۴

گمان مبر که ز عشقم گزیر خواهد بود

جهان ملک خاتون

فروغ حسن تو تا در کمال خواهد بود

شمارهٔ ۶۵۵

زبان فکر من از مدح لال خواهد بود

جهان ملک خاتون

هزار یار نوت گر ندیم خواهد بود

شمارهٔ ۶۵۶

نه چون محبت یار قدیم خواهد بود

جهان ملک خاتون

تا مدار فلک و دور جهان خواهد بود

شمارهٔ ۶۵۷

دل من طالب وصل تو به جان خواهد بود

جهان ملک خاتون

درد ما را دوا نخواهد بود

شمارهٔ ۶۵۸

کامم از لب روا نخواهد بود

جهان ملک خاتون

از درد دوری تو جانا دلم بفرسود

شمارهٔ ۶۵۹

صبر و قرار یکسر عشقم ز دست بربود

جهان ملک خاتون

بی رخ تو نمی توانم بود

شمارهٔ ۶۶۰

زآنکه وصل تو چون روانم بود

جهان ملک خاتون

جهان را دولت و بختی جوان بود

شمارهٔ ۶۶۱

چو با وصل تو ای آرام جان بود

جهان ملک خاتون

گر کسی را درد بی درمان بود

شمارهٔ ۶۶۲

از لبت درمان او آسان بود

عطار نیشابوری

یک ذره نور رویت گر ز آسمان برآید

غزل شمارهٔ ۳۵۵

افلاک درهم افتد خورشید بر سرآید

جهان ملک خاتون

چون دیده ام به هجر رخت پر ز خون بود

شمارهٔ ۶۶۳

ما را اگر دمی بنوازی تو چون بود

جهان ملک خاتون

آن کس که مرا از دو جهان یار گزین بود

شمارهٔ ۶۶۴

برگشت ز عهد من و شرطش نه چنین بود

جهان ملک خاتون

خوش آن شبم که ز روی تو ماهتابی بود

شمارهٔ ۶۶۵

امید صبح وصالم به آفتابی بود

جهان ملک خاتون

چون مرا با عشق تو دردی بود

شمارهٔ ۶۶۶

در میان ماجرا گردی بود

جهان ملک خاتون

کامم ز نوش داروی وصلت روا نبود

شمارهٔ ۶۶۷

بر درد من ز وصل تو هرگز دوا نبود

جهان ملک خاتون

دل ما بردی و یک دم طرف مات نبود

شمارهٔ ۶۶۸

گرچه ای سرو بجز دیده ما جات نبود

جهان ملک خاتون

گرم چه داعیه عشق آن نگار نبود

شمارهٔ ۶۶۹

به گرد کوی وصالش مرا گذار نبود