شمارهٔ ۲۲۹
امیر گنه سر دیمه سیر بهاره ته سر تسر گشت و سیرکمه همه دنیاره سو آل به سجده جه خش بییته جاره تسبیح ته مصاحب شو و روز بکاره
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریاضالعارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخالعجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمهافسانهای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردمنهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
امیر گنه سر دیمه سیر بهاره ته سر تسر گشت و سیرکمه همه دنیاره سو آل به سجده جه خش بییته جاره تسبیح ته مصاحب شو و روز بکاره
بختی که جمشید دٰاشته امه درجا کرد تختی که جمشید دٰاشته امه همپٰا کرد امیر گنه تٰا ایزد دنی به پٰا کرد خٰال و خط و خوبی تنه تن ره جٰا کرد
کمن هکردی زلف ره صحرایی گیتی غضب هکردی خین ره مه پاک بریتی اونطور که ته عاشق کشی یادبییتی عجب هسه که عاشق بمونه گیتی دوست که مه سییه ره به جفا بییتی دایم مه دل به غم و بلا دپیتی
به عٰاشق کشی دوست چشمون ره سییو کرد بریته اندی خین که دشت ره دریو کرد به غمزه د عٰالم ره یکی دم هو کرد هر کس سر زر و مٰال دٰاشته تنه عشق دو کرد سی خنه ره ته جٰادوی چش سییو کرد عٰاش...
امیر گنه چن چی خشه تنگ دهون ته سو آل و جنافه و لو و دندون ته سیمین بدن آهو گردن نارپستون نه دل و دین ره تاراج بورد بو چشمون ته دیم قرص خورره مونه به جاودون ته ریجن قن خروار شکری لب...
اول گمه و آخر ذات خداره کریم و رحیم قادر بی همتا ره عجب عیشگٰاه بساته این دنیاره تا خلقون بوینن بشناسن خداره اون شرویرهماه که اول ویهاره شروت به صحرا هشنی قالی هاره لعل و صدف و می ...
مه ورده علی نالمه شه آقاره بوسمه سیر کمه دوست کناره امیر شو و روز نالنه شه خداره الهی روا بکن مه مدعاره
تعریف کمه چن چیزره چنون خجیره بادم چش و چاچی کمون خجیره اوی زمزم چاه زنخدون خجیره یار داره کسی بو قدردون خجیره
امیر گنه گشت بدن جای حوره ونه میوه ی بهشت بچینم دوره دیره شر بدیمه سینه های سوره سودکت منه دل ره دونستمه نوره
سلوم هدامه شه دوست پری روره چینه داغ به داغ به منه دل کهوره سنبل سیمه تن سیمین کلاله موره دوست با من ستم کنه ولی که دوره
قروون شاه دلدل سوار که زرین طوره دیگر ذوالفقار اونکه شکافته موره میون بزویه مره ی سگه خوره دینگویه ترازی سر نورده موره
مردم گشت لار شوین شونن من لار بموره بی تو ته گشت لارمه ور بسون گوره از غمزه نیازار منه دل سیوره منکه اختیار خد نشومه زوره
امیر گنه دوست دارمه یکی چه حوره دنون در و لو شکر و تن بلوره وارنگ کال و دیم آل و د چش مخموره زلف بوره میون موره دلو طهوره
منه دل ره تو دارنی که یادت نییه دل ره مه برس این شهر که غارت نییه دیروز با رقیب هنیشتی عبرت نییه مگر که انصاف نصف شریعت نییه
هر جا که دل آشوبه و دادرس دست رس نییه مه ونگو فریاد ره کس فریادرس نییه هر چن که تنه چاچی کمون لس نییه مه دل ره هزار تیر بزویی وس نییه
امیر گنه یار دارمه که پری ذاته وی سر تا به پی فن و بلکه نواته مشک حلقه ره یاسمن شه بساته میون سنبل راه گذری بساته
امیر گنه حٰال سکراتمه گوهر خضری حسودی نکن برو منه سر من بمرد نیٰاوونم دوونم نظر اندی تمٰا دٰارمه ته بیٰایی مه ور
امیر گنه مه مسته چش شوخه نی نی تنه ندیین سو نمو نسته نی نی د نوره جدا کنی میون نی نی مردم ره وعده کنی اما چه شه نی نی ای وا هر کجه مه بی بفاره وینی بوو ته بنده ره دیمه چی چه غمگینی...
گل دسته حموم سر زلف ره وٰا کرد سنبل دسته دسته چپ و رٰاست رهٰا کرد سییو مهرره بٰا کوه سیم آشنٰا کرد دوٰارنگ ره زیر چپ و رٰاست رهٰا کرد آتش پٰاره اوبی دله طرفه جٰا کرد خون عٰاشقون ره...
امیر گنه من بندومه کردگاره وی که پرسش ره راست کنه من ویاره امیده محشر روز نزد غفاره اونوخت کرده فاش بونه هر چی که داره مه دل به ته جٰا مهره ورزی سر داره ته دل سر اون دارنه مه مهر ا...
امیر گنه طرار طره ی خم چیه اون گنج و دیگر مار اژدر دم چیه اون کمن اندازون خماخم چیه یا چابک سوارون دست قمچیه غم چیه گرد عالم لمالم چیه شاه زنگبار زلفه خط غم چیه آهووره بالاله گنه ر...
امیر گنه یار دارمه که پری ذاته وره عسل و قن و نوات بساته حوری به تماشای ته صورت ماته حاضرون بدینی کاره اینسون بساته
ته زلف ره خدا حبل المتین بساته ته چیره خور و مونگ و پروین بساته مه چش ره خدایی که پروین بساته ته دیدن ور هسه چنین بساته
ته صورت ره یکتا لیل سو بساته ته لو ره خدا شربت او بساته لیلی گله باغه گل ره هو بساته لیلی پر کس روز ره سیو بساته