شمارهٔ ۱۰۴
بخر گرد راه و نخر نامرد نون نامرد به خشه قول بونه زی پشیمون این ره من یقین دومه تویی یقین دون مرد ار زهر خوره بهتر که نامرد نون
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریاضالعارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخالعجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمهافسانهای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردمنهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
بخر گرد راه و نخر نامرد نون نامرد به خشه قول بونه زی پشیمون این ره من یقین دومه تویی یقین دون مرد ار زهر خوره بهتر که نامرد نون
ترک مس به ته گردن بویمه آون همون رشته ی آون بویمه پاون چاه زنخدون دل به ته جا بییه بن چنونکه ضحاک بنده بنه کوه دماون ویسه که جومه بیبوم تنه تن روزی دسه وار دوست سرسینه سٰاون ونوشه ...
امیر گنه این سرکه سر پوشه یارون ناپخته به جوش پخته خاموشه یارون هر کسی ره که ذره ای هوشه یارون پیش اهل فهم طلب به گوشه یارون
یک حرف چل سوا عالم ره نور بتاون هشت در بهشت ره به حوری بداون سه چل آسمون ره بی ستون بناون چاهار انزوا با بلبلون سراون یک الف کلید چله یا هزارن سه چل سد و بیست چه باقی بو به ته تن ه...
امیر گنه دین عرب دارمه یارون میل گشت شام و حلب دارمه یارون نیت ره همین روز و شب دارمه یارون پروانه صفت میل شب دارمه یارون
دوست ره دیمه حموم بزه خنه آین زلفره دیمه که شه تک هاییته دارن روجای شوآهنگ که شه جا دیارن اونها همه ته کوش ره دست هاییت دارن موی سر به ته چاه هاروته تا بن کافوری شمع وای ویهار هاخن...
ته دگیسوون مشک پتییه یارون هر می ته خراجات هرییه یارون دوست تاجه بخش حاتم طییه یارون دوست حاتم من ندومه کییه یارون
امیر گنه آسون نییه مهر اندوتن تن ونه گرو کردن و جان بروتن به آتش دلون ساتن اندی که سوتن چاک نییه منه جومه که بشه دوتن چاک سینه با رشته ی جان بدوتن ونه بسوتن سر به کسی نیوتن درد نیه...
چه فتنویه ته چش که نشومه خو من ته فکر و خیال درمه درازه شو من دیم باد اینه ته نشیر مه مونگه شو من چش باد اینه ته برمه کمه هوهو من
امیر گنه گرده قمر ته خسوفن اژدر به گل سر بکشی کلافن مژگون خنجرآسٰا بکشی غلافن پیوسته منه سوته دل ره شکافن ندومه کاین فتنه چییه ای دلافن به لافن تنه چش ها کرده بلا فن دوست عشق منه د...
ورف گله ره دیمه که لار ره وارن ورف و گل تماشا کنن تیم بکارن ونوشه ره وایی ویهار بویه بوو یارن زاغ وچه نرگس ره تک هاییت دارن
چی ساجمه با این همه تو و تاتن روز ره به کمین خو سخن ونه وٰاتن خار مژه خینو به دیم تازه پاتن دوست رها نکنه دامن ته به خار انداتن آسمون صفت انه تن مه بتٰاتن ناکس مردمون مر بدینه نوات...
امیر گنه سر دٰارمه شیدای شه دوست جان و دل و دین دمه بهٰای شه دوست کس نییه ندٰاره وی هوٰای شه دوست بنده جٰان و دل دمه برٰای شه دوست
یارب که تنه کار به دنی نظام بو سریر سلیمونی تنه مقام بو دنیا غرض نیک تره به نام بو همیشه به شاهیی تو چنگ و جام بو ته دشمن همیشه گرفتار دام بو علی تره یاور دو جهون بکام بو
امیر گنه مه دسته گل سور آسٰا یٰارب که تنه عشق به کسی نمٰاسٰا اون مٰار ره که ای دوست بییتیم یکی سٰا چنونه که کور دست دکت بوعصٰا بوین چتری بورد می عشق ره بالٰا قسم خرنی که آشتی نکمه ...
بفای خجیرون نمونسه یٰارون یا اونه که خوبون همه بی بفا بون جمشید تخت و حاتم صفت مال قارون کاوس منش رستم کنش چون فریدون دولت چه غلوم حلقه بگوشه ته خون حاتم صفت مشهور ایرون و تورون او...
سه حجت و مه حاجت و مه دل بن نور د چش و تاج سر مه خداون جام عسل یزدی نقل و پارچه ی قن ندومه تره چه سون بیورم شه فن آهو به ختا مس مجن خاون خاون سم بن جٰا سنبل ره ساون ساون چاچی به دس...
امیر گنه که حلقه ی داله ته زلف یا حلقه ی سیم زرنگاره ته زلف خشبو یه مگر مشک تتاره ته زلف مه ور موسم لیل و نهاره ته زلف دراز کمن سام سواره ته زلف زنجیر عدالت به قراره ته زلف پله دچی...
امیر گنه تا عالم بجا قرار بو تا هفته و سال ماه لیل و نهار بو تا روز و شو و هفته و مه مدار بو تا آدمی و جن و پری بسیار بو تا گردش گردون و بنای لار بو تا صحبت دورونه طرح شکار بو تا ل...
دوست ره دیمه که آمل کیچه وارن آرن اون دیم و دستون ره به من کاش بیارن مردم امل گوین و جان ره وازن مه امل اونجویه که مره خش دارن
اونوخت کٰاسمون ره بیستون بساتن تا این خور نور ره به دنیا انداتن اون بنا که آدم و حوا بسٰاتن اونمار د خبن چش وٰاکرد به منه تن اون محل مره با خویشتن بسوتن با چار عناصر مره به دور اند...
مه دل با ته جٰا عهد هاکرد بی و پیمن سر از تن جدا بو دیگر جا نشیین اون محل که مه چش ره تو هاخنی ون اون محل قسم خرمه تنه سر سوگن
این شهر من غریبمه تو غریبه سوجن شه د چش سوگن که مره نسوجن مردم دوست نواجن دشمنو نره سوجن ته دشمن نواجنی و دوست ره سوجن ته واسر مجن دل درد و سینه روجن ته ور برمم تن کاهن میون سوجن م...
قاف قنده تنه لو به هدیه دپاتن گاف گیرمه تره کش گله دیم تنها تن لام لوره تنه هنته عقیق بسٰاتن میم من و تره در عالم نوم بپاتن