شمارهٔ ۳۳۹

دارم هزار زخم و خبردار نیستم

گه سینه می خراشم و گه ناله می کنم

یک دم ز شغل عشق تو بیکار نیستم

جایی نمی روم ز گلستان کوی تو

بوی گلم ولی به صبا یار نیستم

یکباره گر ز من نه فراموش کرده ای

کو جور اگر به لطف سزاوار نیستم

عرض دوا به چاره این خسته دل مبر

انگار کن مسیح که بیمار نیستم

ای وصل عیش می دهی و درد می بری

مگشا در دکان که خریدار نیستم

غم جای خود گرفت چو دل شد ز خون تهی

اندوهگین ز گریه بسیار نیستم

اشکم به خون نشاند و مرا لب به خنده باز

آبم ز سر گدشت و خبردار نیستم

دارد به غیر لطف نمایان به رغم من

قدسی حریف این همه آزار نیستم