شمارهٔ ۵۸۴

وجودی از دهانت بی نشان تر

چو اشکم در کنار ای در سیراب

اگر آنی شپی باری روان تر

رقیبت مهربانی ها نماید

ولی از ما نباشد مهربان تر

به مهرت گر بسنجم ذره ای را

هنوز آن ذره ام آید گران تر

میانت گوییا رازی ست غیبی

که از سره ضمیر آمد نهان تر

دل از چشم تو خود بودی چنان مست

چو کردی یک نظر گشت آنچنان تر

می فشان از کمال ای بی وفا دست

کزو عاشق نیابی جان فشان تر