شمارهٔ ۲ - بامداد

صبحدم کاین طایر چرخ آشیان

آفتابی گردد از بالای کوه

تافته‌رخ، بال‌کوبان، پَرزنان

از پر و بالش چمن گیرد شکوه

بینی آن پروانۀ خوش خال و خط

جسته بیرون از غلاف پیرهن

با پر و بالی پر از زرین نُقَط

سر زند یک‌یک به گُل‌های چمن

***

***

همچنان آن طفلک شیرین زبان

با رخی سرخ و سپید از شیر و خون

آن دو چشم برق‌زن چون اختران

سر کند شادان ز شادیجه برون

با تبسم‌های شیرین‌تر ز قند

همچو پروانه گشاید بال و پر

بر جهد از جا چو از مجمر سپند

دست مادر بوسد و روی پدر