شمارهٔ ۴۹۵

صافی و دلگشای بکردار باده باش

مهمان خویش را بنواز و بجای نیک

بنشان و بهر خدمت او ایستاده باش

صد بند اگر زمانه بکارت در افکند

ضجرت مکن بخدمت و ابرو گشاده باش

مانند خوشه گر هوس سرکشیت هست

چون دانه از طریق تواضع فتاده باش

خواهی که شاه خطه آزادگان شوی

ز اسب مراد خویش برغبت پیاده باش

ور بایدت چو ابن یمین کنج عافیت

زنهار دور از طلب نا نهاده باش