غزلِ شمارهٔ ۱۱۸

تنگ عیش ست آن که بستانیش نیست

هر که را صورت نبندد سر عشق

صورتی دارد ولی جانیش نیست

گر دلی داری به دل بندی بده

ضایع آن کشور که سلطانیش نیست

کامران آن دل که محبوبیش هست

نیک بخت آن سر که سامانیش نیست

چشم نابینا زمین و آسمان

زان نمی بیند که انسانیش نیست

عارفان درویش صاحب درد را

پادشا خوانند گر نانیش نیست

ماجرای عقل پرسیدم ز عشق

گفت معزول ست و فرمانیش نیست

درد عشق از تن درستی خوش ترست

گرچه بیش از صبر درمانیش نیست

هر که را با ماه رویی سر خوش ست

دولتی دارد که پایانیش نیست

خانه زندان ست و تنهایی ضلال

هر که چون سعدی گلستانیش نیست