شمارهٔ ۷ - فی صِفة صَفة الملک الاعظم ابراهیم الابرقوهی

اندازهٔ متن۲

ای صفّه کز صفاز خورنق نمونه ئیست

گوئی که جفت طاق سپهر معظّمست

چون هست با نیش ابراهیم ازان قبل

مانند کعبه قبله ی اولاد آدمست

پیوسته قطب دولت و دین را قرار باد

بر صدر او که نقطه ی پرگار عالمست

۳ بیت

از همین دفتر

هر آنگهی که درین صفّه آشیان سازممرا ز هاتف غیبی بگوش جان آید

ایا سپهر معالی که پرتو طبعتچراغ گوشه نشینان عالم بالاست

ای ز تعظیم و تفاخر زده فرّاش ازلچار طاقت ز شرف بر زبر هفت اورنگ

دی دمی با غمگساری باز می گفتم غمیاز بلای تنگدستی و جفای روزگار

ایا شکوفه ی باغ کرم که گاه صریرچو کلک نغمه نواز تو عندلیبی نیست

ای سکّه‌ات قراضهٔ اقبال را عیاربی‌طلعت دراهم افضال ناسره