شمارهٔ ۷

دلا ز بزم حریفان چو غنچه پنهان باش

بپوش دیده و دور از شکست دوران باش

برو ز گلشن و در گوشه بیابان باش

ز خارزار تعلق کشیده دامان باش

مرو به باغ اگر باغبان تو را پدر است

نظر به سایه سنبل مکن که دردسر است

به بوستان شب و روز این نوا زنی شکر ست

قد نهال خم از بار منت ثمر است

بهار عمر گذر کرده است نادانی

دمی بیا و نشین صحن سنبلستانی

بنوش باده هر سوی ساز جولانی

در این دو هفته که چون گل در این گلستانی

همیشه حرف تو از باده نوشی خلق است

قبا بدوش تو از خودفروشی خلق است

بدهر زینت اگر جامه پوشی خلق است

کدام جامه به از پرده پوشی خلق است

به گوش زاغ نواهای زاغ دلخواه است

به چشم خویش زغن بلبل سحرگاه است

در آشیانه خود جغد صاحب جاه است

درون خانه خود هر گدا شهنشاه است

خزان شدی دیگر امید از بهار تو نیست

می نشاط به اندازه خمار تو نیست

کنون شکایت اهل جهان شعار تو نیست

تمیز نیک و بد روزگار کار تو نیست

چو سیدا به چمن کرده ام وطن صایب

چو کلک خود شده ام شمع انجمن صایب

مرا به گوش رسیدست این سخن صایب

ز بلبلان خوش الحان این چمن صایب