شمارهٔ ۱۶ - غدیریه در مدح یعسوب الدین امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام

ز ریا و کبر بگذر جلوات کبریا بین

بمقام سعی دلرا همه روضه الصفا بین

بخم غدیر امروز تجلی خدا بین

بملالقای حق را به لقای مرتضی بین

اگرش خدای خوانم بیقین رضا نباشد

و گرش جدای دانم بخدا روا نباشد

اگر او خدا نباشد ز خدا جدا نباشد

بود این عقیده من که گر او خدا نباشد

اگرت خدای بخشد دل پاک و جان طاهر

ببری باین سخن پی که چه اول و چه آخر

برسی بدین معما که بباطن و بظاهر

چو ز چشم جان ببینی بحقیقت مظاهر

مدد از علی طلب‌کن که بهربلا و هر غم

متوسل جنابش دل آدم است و خاتم

چه سمائی مسبح چه زمینی مکرم

بخدای هر دو گیتی ز کسی بهر دو عالم

با ما کن و نواحی بمساکن و مراحل

بقبایل و عشایر بطوایف و سلاسل

همه فیض اوست‌جاری همه لطف اوست شامل

فلک خمیده بالانه اگر از اوست سائل

بود او مؤلف و بس بکتابهای دیرین

بود او مربی و بس بمربیان آئین

رشحات علم دانی به بشر شد از که تلقین

بخدا قسم علی بود که ابتدای تکوین

اگرت بهشت باید ره آن دهم نشانت

بطریقه علی رو که رساند این بآنت

چو ولای او نداری بسقر بود مکانت

ز نسیم خلد بوئی نبرد مشام جانت

پی سعد و نحس طالع چه منجمت سرآید

شنوی چو نام حیدر غمت ار ز دل زداید

بدو عالمت یقین حق در میمنت گشاید

و گرت کدورت افزود به رنج و غم فزاید

علی ای ولی مطلق علی ای امام رهبر

دگران و مال و منصب دگران و تخت و افسر

من و خاک آستانت که بر آن نهاده‌ام سر

بره غمت که رسته است بجای خارنشتر

علی ایکه جز به عشق تو نبوده‌ های و هویم

علی ایکه جز بذکر تو نبوده گفتگویم

می عشق تست تنها بصراحی و سبویم

پی آب زندگانی ره ظلمت از چه پویم

علی ایکه ذات پاکت زده کوس بیمثالی

ملکوت را تو مالک جبروت را تو والی

بتو زیبد و بس اینهم که خدات خوانده غالی

سر هر کسی نیز زد بکلاه ذوالجلالی

علی ای که هست دلها همگی در آرزویت

بدو مطلبست اینک نظر صغیر سویت

یکی اینکه خوانی او را ز ره کرم بکویت

دگر اینکه بر در حق طلبد ز آبرویت