شمارهٔ ۱۳۲

تا گردشِ افلاک و چرخِ دوّار بو،

الهی تره هشت و چهار، به یار بو!

ته نوکر و چاکر، به هزار هزار بو!

ز تره دو هزار باز به وقت شکار بو!

تا سال و مه و مشتری ته هم‌کار بو،

ته دوست و ته رفعتْ به خُورِ قرار بو!

تا هفتمْ زمین، گو سَمَکْ ره سوار بو،

تا اون‌روز به ظاهر، تنه گیر و دار بو!