شمارهٔ ۱۸۸

سوایِ مه دوستْ، کَسْ نوم ره مه نَئیرهْ

هر روزْ نو به نو، امیر ته ور بَمیره

شو دارنه صحبتْ، روز جایِ دیگر (بوره) گیره

مه وَرْ سرزنشْ بُو، از جوُون و پیره

دلْ داشتمهْ یکی، تَرکشْ بساتمه تیره

روزی صد هزارْ تیرْ خورْنهْ مُونگهْ چیره

اگر کسی پَیْ به خودْ غم گیره،

منْ غَمْ پرْدارْمهْ، بَرسْ که بارْ بئیره