رباعی شمارهٔ ۱۷۰۴
اندازهٔ متن
ای از تو مرا گوش پرودیده بهی
خوش آنکه ز گوش پای بر دیده نهی
تو مردم دیدهای نه آویزهٔ گوش
از گوش بدیده آ که در دیده نهی
۲ بیت
ای از تو مرا گوش پرودیده بهی
خوش آنکه ز گوش پای بر دیده نهی
تو مردم دیدهای نه آویزهٔ گوش
از گوش بدیده آ که در دیده نهی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی