ناهید
عطار نیشابوری

گل بی سر و پای خویشتن می‌انداخت

شمارهٔ ۱۰

عطار، مختارنامه، باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد

اندازهٔ متن۲

گل بی سر و پای خویشتن می‌انداخت

خود را به میان انجمن می‌انداخت

از رشک رخت به خاک ره می‌افتاد

پس خاک به دست با دهن می‌انداخت

۲ بیت

منبع: کتابخانه تصوف

همهٔ شعرها