ناهید
جلال الدین محمد مولوی

برفتم دی به پیشش سخت پرجوش

غزل شمارهٔ ۱۲۳۶

مولانا، دیوان شمس، غزلیات

اندازهٔ متن۲

برفتم دی به پیشش سخت پرجوش

نپرسید او مرا بنشست خاموش

نظر کردم بر او یعنی که واپرس

که بی‌روی چو ماهم چون بدی دوش

نظر اندر زمین می‌کرد یارم

که یعنی چون زمین شو پست و بی‌هوش

ببوسیدم زمین را سجده کردم

که یعنی چون زمینم مست و مدهوش

۴ بیت

منبع: ویکی‌درج

از همین دفتر

همهٔ شعرها