غزل شمارهٔ ۱۲۳۷

به خون دل برآید کار درویش

یقین می دان مجیب و مستجابست

دعای سوخته درویش دل ریش

چو آن سلطان بی چون را بدیدی

غنی گشتی رهیدی از کم و بیش

چو اسماعیل قربان شو در این عشق

ولی را بنده شو گر نیستی میش

چو پختی در هوای شمس تبریز

از این خامان بیهوده میندیش