غزل شمارهٔ ۱۶۰۸

چه

کس ام من چه کس ام من که بسی وسوسه مندم

گه

از آن سوی کشندم گه از این سوی کشندم

ز

کشاکش چو کمان ام به کف گوش کشانم

قدر

از بام درافتد چو در خانه ببندم

مگر

استاره ی چرخم که ز برجی سوی برجی

به

نحوسی ش بگریم به سعودی ش بخندم

به

سما و به بروجش به هبوط و به عروجش

نفسی

هم تک بادم نفسی من هلپندم

نفسی

آتش سوزان نفسی سیل گریزان

ز

چه اصلم ز چه فصلم به چه بازار خرندم

نفسی

فوق طباقم نفسی شام و عراقم

نفسی

غرق فراقم نفسی راز تو رندم

نفسی

هم ره ماه م نفسی مست اله م

نفسی

یوسف چاه م نفسی جمله گزندم

نفسی

ره زن و غولم نفسی تند و ملولم

نفسی

زین دو برونم که بر آن بام بلندم

بزن

ای مطرب قانون هوس لیلی و مجنون

که

من از سلسله جستم وتد هوش بکندم

به

خدا که نگریزی قدح مهر نریزی

چه

شود ای شه خوبان که کنی گوش به پندم

هله

ای اول و آخر بده آن باده ی فاخر

که

شد این بزم منور به تو ای عشق پسندم

بده

آن باده ی جانی ز خرابات معانی

که

بدان ارزد چاکر که از آن باده دهندم

بپران

ناطق جان را تو از این منطق رسمی

که

نمی یابد میدان بگو حرف سمندم