غزل شمارهٔ ۷۱

جمیل تر ز جمالی چو روی بنمایی

صفت کنند نکویان شهر را به جمال

تو با جمالی چنین در صفت نمی آیی

به ناتوانی من بین ترحمی فرما

که نیست با تو مرا پنجه توانایی

مگر معاینه ات بنگرند و بشناسند

که چون ز چشم روی در صفت نمی آیی

به حد حس تو زیور نمی رسد ترسم

که زشت تر شوی ار خویشتن بیارایی

تفاوت شب و روز از برای ماست نه تو

از آن سبب که تو خود مهر عالم آرایی

شب وصال تو دانستم از چه کوتاهست

تو خود ستاره روزی چو پرده بگشایی

مگس ز سر ننهد شوق عشق شیرینی

به ابرویی که ترش کرده است حلوایی

ز خاک پای عزیز تو بر ندارم سر

که نیست از تو مرا طاقت شکیبایی

به قول مدعیان از تو برندارم دست

وگر ز عشق تو کارم کشد به رسوایی

مگر تو با رخ خود بعد ازین بورزی عشق

از آن که هم گل و هم عندلیب گویایی

به سرو و ماه از آن عاشقست قاآنی

که ماه سرو قد و سرو ماه سیمایی