دفتر شعر

رباعیات از ابن یمین فریومدی

۶۲۹ شعر در این دفتر

این برشده دولاب که گردد پیوست

شمارهٔ ۷۳

گاهیش بلند بینی و گاهی پست

از روی تو با برگ سمن فرقی نیست

شمارهٔ ۷۴

وز قد تو تا سرو چمن فرقی نیست

ای آمده از جهان گزینم رویت

شمارهٔ ۷۵

وی برده بغارت دل و دینم رویت

ای کرده در آفاق روان جود توصیت

شمارهٔ ۷۶

وافکنده در افاق جهان جود توصیت

آویختم ایجان دلکی در کویت

شمارهٔ ۷۷

از طاق دو ابروت بیکتا مویت

انسان نه بدینصورت و شکل انسانست

شمارهٔ ۷۸

کین شکل ز آمیزش جسم و جانست

آن بت که سروردل و نور بصرست

شمارهٔ ۷۹

معنیش یکی و در هزاران صورست

آنکس که جهان زوست جهان خود همه اوست

شمارهٔ ۸۰

جانانش همیخوانم و جان خود همه اوست

انکس که ازوست نیش نوشم هم ازوست

شمارهٔ ۸۱

زانکس که سکون ازوست جوشم هم ازوست

ایدل طلب دوست گرت عادت و خوست

شمارهٔ ۸۲

بیرون مبر از خویش پی اندر پی دوست

ایدل طلب کار جهان چیزی نیست

شمارهٔ ۸۳

خوشباش که بسیار جهان چیزی نیست

آنم که فلک بنده مطواع منست

شمارهٔ ۸۴

دیو از حشم و پری ز اتباع منست

ایخواجه اگر سپهر دون برکشدت

شمارهٔ ۸۵

چندان بود آنکه خوش خوش اندر کشدت

آنمه سوی ما چون نظر سعد نداشت

شمارهٔ ۸۶

با ما ز تحملات چیزی نگذاشت

ای لعل لبت مایه‌دهِ آب حیات

شمارهٔ ۸۷

بوسی بده از نصاب حُسنت به زکات

از لاله تر روی تو خوش رنگترست

شمارهٔ ۸۸

وز سرو سهی قد تو خوش هنگترست

ایدوست سر و پای فلک پیدا نیست

شمارهٔ ۸۹

نیکی و بدیش هیچ پا بر جا نیست

آنرا که دل از عشق تو کور و کر نیست

شمارهٔ ۹۰

همچون دل من در پی شور و شر نیست

ایگل خجل از عارض چون نسترنت

شمارهٔ ۹۱

دل بسته آن پسته شکر شکنت

ای رنگرز این خوی بدت ننگی نیست

شمارهٔ ۹۲

با من سخن تو هیچ بی جنگی نیست

ای سرمه چشم بنده خاک کویت

شمارهٔ ۹۳

دور از تو تنم گشت چو تار مویت

از بس که دلم با سر زلف تو نشست

شمارهٔ ۹۴

چون زلف تواش فتاد صد گونه شکست

رخسار تو آئینه دیرینه ماست

شمارهٔ ۹۵

ما شاهد و دیدار تو آئینه ماست

بی‌روی تو دل صبور گردد هیهات

شمارهٔ ۹۶

یا از غم تو نفور گردد هیهات