دفتر شعر

رباعیات از خواجوی کرمانی

۳۰۸ شعر در این دفتر

هر لحظه شکن بر شکن مو مفکن

شمارهٔ ۲۴۱

وان زلف شکن باز بر رو مفکن

آن سرو سهی چو خیمه می زد بیرون

شمارهٔ ۲۴۲

می کرد سمن برگ ز نرگس گلگون

ای دل چو بنامه می دهی شرح جنون

شمارهٔ ۲۴۳

کلک از مژه آورد سیاهی از خون

ای شعر خوشت نتیجه ی جان سخن

شمارهٔ ۲۴۴

الفاظ صحیح تست برهان سخن

گفتند که در کوی خرابات مرو

شمارهٔ ۲۴۵

رفتیم و بنیم جرعه گشتیم گرو

ای رافع نه منظره ی شش در تو

شمارهٔ ۲۴۶

وی صانع چار ارقم نه سر تو

ای خاتم ملکت بقا را جم تو

شمارهٔ ۲۴۷

وی گوهر دُرج کبریا را یم تو

بر بود دلم یک نظر از منظر او

شمارهٔ ۲۴۸

جان در سر دل رفت و دلم در سر او

ای کام دل از جنّت اعلی همه تو

شمارهٔ ۲۴۹

مقصود من از دنیی و عقبی همه تو

پیری دیدیم جمله ی وردش یا هو

شمارهٔ ۲۵۰

گفتیم بگو تو کیستی گفتا هو

ای بسته دم عیسی مریم دم تو

شمارهٔ ۲۵۱

تو همدم آدمی و آدم دم تو

تو کعبه قدسی و روان زمزم تو

شمارهٔ ۲۵۲

تو قبله عالمی و دل عالم تو

نارست جهان بگرد پیراهن او

شمارهٔ ۲۵۳

خارست گلش بباد ده خرمن او

ای طوطی روح را غذا شکّر تو

شمارهٔ ۲۵۴

شب حلقه ی ئی از عنبر سر چنبر تو

چون لعبت باغ پرده بگشود از رو

شمارهٔ ۲۵۵

و افکند بنفشه تاب در حلقه ی مو

گر باز نبینیم رخ چون خور او

شمارهٔ ۲۵۶

جان در سر دل کنیم و دل در سر او

رفتم بعراق بر در جانانه

شمارهٔ ۲۵۷

چون باد برون دوید یار از خانه

ای لفظ ترا لؤلؤ لالا بنده

شمارهٔ ۲۵۸

بهرام ترا چاکر و دارا بنده

گنجست غم عشقش و دل دیوانه

شمارهٔ ۲۵۹

دامست شکنج زلف و خالش دانه

گفتم که چو رویت چه بود گفت که ماه

شمارهٔ ۲۶۰

گفتم که چو رنگم چه بود گفت که کاه

گفتم چه زنم در غم تو گفت که آه

شمارهٔ ۲۶۱

گفتم چه کنم در پی تو گفت نگاه

ای برده ضمیرت از مه و مهر فَرِه

شمارهٔ ۲۶۲

وی گشته مطیعت زن و مرد و که و مه

آنکو ز بنفشه بر گل افکنده زره

شمارهٔ ۲۶۳

سیب زنخش بدست مشتاقان به

ماهی که ببرد از مه و خورشید فَرِه

شمارهٔ ۲۶۴

پرسید ز من که ای مطیعت که و مه