دفتر شعر

رباعیات از خواجوی کرمانی

۳۰۸ شعر در این دفتر

چشم تو دلم را بفغان می آرد

شمارهٔ ۱۲۱

چون ناوک غمزه در کمان می آرد

از مشک سیه چو سایه برخور فکند

شمارهٔ ۱۲۲

در حلق دلم ز زلف چنبر فکند

آنکو رخش از خلد برین بابی بود

شمارهٔ ۱۲۳

در هر خمی از زلف کژش تابی بود

باد سحری که بوستان آراید

شمارهٔ ۱۲۴

بی خاک در تو باد می پیماید

چون خامه حدیثت بزبان می آرد

شمارهٔ ۱۲۵

از دیده روان خون سیه می بارد

قومی که نیند آگه از ایجاد وجود

شمارهٔ ۱۲۶

تمییز نکرده عهد را از معهود

ای همنفسان اگر مرا غمخوارید

شمارهٔ ۱۲۷

باید که مرا چو دیگران نشمارید

ای نکهت خلد پیش انفاس تو باد

شمارهٔ ۱۲۸

تا تیر فلک را بود از چرخ گشاد

امشب که ز چرخ بوی خون می آید

شمارهٔ ۱۲۹

هر چند که می رود فزون می آید

شد کشته کسی که در جهان سرور بود

شمارهٔ ۱۳۰

گردونش غلام و مشتری چاکر بود

شب نیست که آهم بفلک برنرود

شمارهٔ ۱۳۱

وز گریه من چشم زمین تر نرود

سروی که بنفشه بر سمن فرساید

شمارهٔ ۱۳۲

یاری که روان بخشد و روح افزاید

هر دم که مرا از طلعتت یاد آید

شمارهٔ ۱۳۳

صد چشمه ی خونم از جگر بگشاید

تا هجر تو با منش وصالی باشد

شمارهٔ ۱۳۴

گر دست رها کند خیالی باشد

دی زلف ترا باد سحر می جنباند

شمارهٔ ۱۳۵

بر برگ سمن سنبل تر می جنباند

یارم چو مقیم دل پر خون آید

شمارهٔ ۱۳۶

در چشم پرآبم دگری چون آید

امروز که سبزه گرد باغت بدمید

شمارهٔ ۱۳۷

دود دل لاله در بهار تو رسید

یا رب که میانت بکناری مرساد

شمارهٔ ۱۳۸

وان زلف پریشان بقراری مرساد

آن سرو خرامان که چنان می آید

شمارهٔ ۱۳۹

از رفتن او دلم بجان می آید

آن جان عزیز بین که چون خوارم کرد

شمارهٔ ۱۴۰

وز جان عزیز خویش بیزارم کرد

با طرّه بگو تا دل ما باز آرد

شمارهٔ ۱۴۱

او را بهمه حال فرو نگذارد

هر صبح که دم ز ملکت خاور زد

شمارهٔ ۱۴۲

چون خیمه برین پنجره ی شش در زد

آنها که سر از چرخ برافروخته اند

شمارهٔ ۱۴۳

در مهر تو هفت مهره در باخته اند

مه نعل سمند باد جولان تو باد

شمارهٔ ۱۴۴

قندیل فلک شمع شبستان تو باد