دفتر شعر

رباعیات از خواجوی کرمانی

۳۰۸ شعر در این دفتر

یا رب که ببالاش بلائی مرساد

شمارهٔ ۱۴۵

وین درد دل خسته بجائی مرساد

ای اشک جواب دل تو چون خواهی داد

شمارهٔ ۱۴۶

کاسرار وی از پرده برون خواهی داد

آن روی که رشک ماه تابان آمد

شمارهٔ ۱۴۷

وان موی که آفت دل و جان آمد

مستی که نه هستیم زیان می دارد

شمارهٔ ۱۴۸

هستی که نه مستیم زیان می دارد

هر دم که ز آب چشم ما آرد یاد

شمارهٔ ۱۴۹

بر چهره ز دیده دجله ریزد بغداد

با لعل تو آب آب حیوان ریزد

شمارهٔ ۱۵۰

از شکّر شیرین تو شورانگیزد

دل را خبری ز عالم جان دادند

شمارهٔ ۱۵۱

جانرا شکری ز لعل جانان دادند

گفتی که کسی که فتنه می انگیزد

شمارهٔ ۱۵۲

خواجوست که آبروی خود می ریزد

دل در سرت ای نگار سیمین تن شد

شمارهٔ ۱۵۳

جانرا سر زلف سیهت مسکن شد

ماهی که دلم بزلف مشک افشان برد

شمارهٔ ۱۵۴

کس نیست که از درد فراقش جان برد

چون چشم خوش تو ترکتازی می کرد

شمارهٔ ۱۵۵

یاقوت لب تو دلنوازی می کرد

این همنفسان که اندرین انجمنند

شمارهٔ ۱۵۶

جز خواب گذشته را قضا می نکنند

آنزلف مسلسل که چنان می پیچد

شمارهٔ ۱۵۷

چون سنبل تر بر ارغوان می پیچد

دل فتنه ی آن سرو خرامان تو شد

شمارهٔ ۱۵۸

واشفته جعد عنبر افشان تو شد

گر پیرهن کشیده ات می باید

شمارهٔ ۱۵۹

زانکس بطلب که هر شبت می گاید

گیسوی کژت گوی بچوگان ببرد

شمارهٔ ۱۶۰

لعل لبت آب آب حیوان ببرد

شاهی کنم ار بنده خویشم داند

شمارهٔ ۱۶۱

با خویش آیم اگر بخویشم خواند

بذلی نه که در خانه بماند دیار

شمارهٔ ۱۶۲

بخلی نه که از زرت نبینند آثار

آن لعبت زرّین کمر سیمین بر

شمارهٔ ۱۶۳

بر کوه ز افعی سیه بسته کمر

سودای توام محرم راز اولیتر

شمارهٔ ۱۶۴

در مهر رخ تو دیده باز اولیتر

ای فتنه ی چشم پر خمارت عبهر

شمارهٔ ۱۶۵

وی تشنه ی لعل آبدار تو شکر

آن شاه که شهر علم را آمد در

شمارهٔ ۱۶۶

پشت سپه و ابن عم پیغمبر

می گفت دهل دوش بهنگام سحر

شمارهٔ ۱۶۷

کاوازه ی من جهان کند زیر و زبر

ای لفظ تو چون دیده من گوهربار

شمارهٔ ۱۶۸

با قدر رفیع تو فلک بی مقدار