دفتر شعر
۱۹۹۴ شعر در این دفتر
مائیم که تا مهر تو آموختهایمچشم از همه خوبان جهان دوختهایم
مائیم که دل ز جسم و جوهر کندیممهر از فلک و جهان اغبر کندیم
مائیم که دوست خویش دشمن داریمما دشمن هر غافل و هر هشیاریم
مائیم که گه نهان و گه پیدائیمگه مؤمن و گه یهود و گه ترسائیم
مردم رغم عشق دمی در من دمتا زندهٔ جاوید شوم زان یکدم
مصنوع حقیم و صید صانع باشیمجانرا ز مراد جان چه مانع باشیم
مگریز ز من که من خریدار توامدر من بنگر که نور دیدار توام
من بحر تمامم و یکی قطره نیماحول نیم و چو احولان غره نیم
من بر سر کویت آستین گردانمتو پنداری که من ترا میخوانم
من بندهٔ قرآنم اگر جان دارممن خاک در محمد مختارم
من پیر شدم پیر نه ز ایام شدماز نازش معشوقه خودکام شدم
من چشم ترا بسته به کین میبینماکنون چه کنم که همچنین میبینم
من خاک ترا به چرخ اعظم ندهمیک ذره غمت بهر دو عالم ندهم
من درد ترا ز دست آسان ندهمدل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم
من دوش فراق را جفا میگفتمبا دهر فراق پیش میآشفتم
من زخم تو را به هیچ مرهم ندهمیک موی تو را به هر دو عالم ندهم
من سر بنهم در رهت ای کان کرمکامروز از تو ای صنم مست ترم
من سیر نیم سیر نیم سیر نیمزیرا که به اقبال تو ادبیر نیم
من سیر نیم ولی ز سیران سیرمبر خاک درت ز آب حیوان سیرم
من عادت و خوی آن صنم میدانماو آتش و من چو روغنم میدانم
من عاشق روی تو نگارم چکنموز چشم خوش تو شرمسارم چکنم
من عاشقی از کمال تو آموزمبیت و غزل از جمال تو آموزم
من عشق ترا به جای ایمان دارمجان نشکیبد ز عشق تا جان دارم
من عهد شکسته بر شکستی بزنموز عشوه ره عشوه پرستی بزنم