دفتر شعر
۱۹۹۴ شعر در این دفتر
بر گلشن یارم گذرت بایستیبر چهرهٔ او یک نظرت بایستی
بنمای به من رخت بکن مردمی ایتا لاف زنم که دیدهام خرمی ای
بوئی ز تو و گل معطر نی نیبا دیدنت آفتاب و اختر نی نی
بیآتش عشق تو نخوردم آبیبینقش خیال تو ندیدم آبی
بیچاره دلا که آینهٔ هر اثریگر سر کشی از صفات با دردسری
بیجهد به عالم معانی نرسیزنده به حیات جاودانی نرسی
بیخود باشی هزار رحمت بینیبا خود باشی هزار زحمت بینی
بیرون نگری صورت انسان بینیخلقی عجب از روم و خراسان بینی
پیش آی خیال او که شوری داریبر دیدهٔ من نشین که نوری داری
بینام و نشان چون دل و جانم کردیبیکیف طرب دست زنانم کردی
پیوسته مها عزم سفر میداریچون چرخ مرا زیر و زبر میداری
تا چند ز جان مستمند اندیشیتا کی ز جهان پرگزند اندیشی
تا خاک قدوم هر مقدم نشویسالار سپاه نفس و آدم نشوی
تا درد نیابی تو به درمان نرسیتا جان ندهی به وصل جانان نرسی
تا در طلب گوهر کانی کانیتا در هوس لقمهٔ نانی نانی
تا عاشق آن روی پریزاد شویوانگه هردم چو خاک برباد شوی
تا هشیاری به طعم مستی نرسیتا تن ندهی به جان پرستی نرسی
تقصیر نکرد عشق در خماریتقصیر مکن تو ساقی از دلداری
تو آب نهای خاک نهای تو دگریبیرون ز جهان آب و گل در سفری
توبه کردم ز شور و بیخویشتنیعشقت بشنید از من به این ممتحنی
تو دوش چه خواب دیدهای میدانینی دانش آن نیست بدین آسانی
تو سیر شدی من نشدم زین مستیمن نیست شدم تو آنچه هستی هستی
جانا ز تو بیزار شوم نی نی نیبا جز تو دگر یار شوم نی نی نی
جان بگریزد اگر ز جان بگریزیوز دل بگریزم ار از آن بگریزی