دفتر شعر
۱۸۹ شعر در این دفتر
بعد از آن برخاست و عزم شاه کردشاه را زان شمّهای آگاه کرد
شه فرستاد آن طرف یک دو رسولحاذقان و کافیان بس عَدول
کُشتن آن مرد بَر دست حکیمنه پی اومید بود و نه ز بیم
بود بقّالی و وی را طوطییخوشنوایی سبز و گویا طوطیی
بود شاهی در جُهودان ظلمسازدشمنِ عیسی و نصرانی گُداز
او وزیری داشت گَبْر و عِشوِه دِهکو بَر آبْ از مَکر بَر بَستی گِرِه
پس بگویم من به سِر نصرانیمای خدای رازدان میدانیم
صد هزاران مرد ترسا سوی اواندکاندک جمع شد در کوی او
دل بدو دادند ترسایان تمامخود چه باشد قوّت تقلیدِ عام
گفت لیلی را خلیفه، کان توی؟کز تو مجنون شد پریشان و غَوی؟
آن وزیرک از حسد بودش نژادتا به باطل گوش و بینی باد داد
هر که صاحبذوق بود، از گفتِ اولذتی میدید و تلخی جُفت او
در میانِ شاه و او پیغامهاشاه را پنهان بدو آرامها
قوم عیسی را بُد اندر دار و گیرحاکمانْشان دَه امیر و دو امیر
ساخت طوماری به نام هر یکینقش هر طومارْ دیگر مَسلکی
او ز یک رنگیّ عیسی بو نداشتوز مزاج خمّ عیسی خو نداشت
همچو شه نادان و غافل بد وزیرپنجه میزد با قدیم ناگزیر
مکر دیگر آن وزیر از خود ببستوعظ را بگذاشت و در خلوت نشست
گفت هان ای سُخرگانِ گفت و گووعظ و گفتار زبان و گوشْ جو
جمله گفتند ای حکیمِ رخنهجواین فریب و این جفا با ما مگو
گفت حجتهای خود کوته کنیدپند را در جان و در دل ره کنید
جمله گفتند ای وزیر انکار نیستگفتِ ما چون گفتنِ اغیار نیست
آن وزیر از اندرون آواز دادکای مریدان از من این معلوم باد
وانگهانی آن امیران را بخواندیکبیک تنها بهر یک حرف راند