گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۶۱

من جمله خطا کنم صوابم تو بسیمقصود از این عمر خرابم تو بسی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۶۲

من خشک لب ار با تو دم تر زدمیدر عشق تو عالمی به هم برزدمی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۶۳

من دوش به خواب در بدیدم قمریدریا صفتی عجایبی سیم‌بری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۶۴

من دوش به کاسهٔ رباب سحریمی‌نالیدم ترانهٔ کاسه‌گری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۶۵

من ذره بدم ز کوه بیشم کردیپس مانده بدم از همه پیشم کردی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۶۶

من من نیم و اگر دمی من منمیاین عالم را چو ذره بر هم زنمی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۶۷

مه دوش به بالین تو آمد به سرایگفتم که ز غیرتش بکوبم سر و پای

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۶۸

مهمان دو دیده شد خیالت گذریدر دیده وطن ساخت ز نیکو گهری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۶۹

میدان و مگو تا نشود رسوائیزیبائی مرد هست در تنهائی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۷۰

می‌فرماید خدا که ای هرجائیاز عام ببر که خاص آن مائی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۷۱

ناخوانده به هرجا که روی غم باشیور خوانده روی تو محرم آن دم باشی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۷۲

نقّاش رُخَت اگر نه یزدان بودیاستاد تو در نقش تو حیران بودی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۷۳

نومید نیم گرچه ز من ببریدییا بر سر من یار دگر بگزیدی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۷۴

نی گفت که پای من به گل بود بسیناگاه بریدند سرم در هوسی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۷۵

نی من منم و نی تو توی نی تو منیهم من منم و هم تو توی هم تو منی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۷۶

واپس مانی ز یار واپس باشیاز شاخ درخت بگسلی خس باشی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۷۷

وقف است مرا عمر در این مشتاقیاحسنت زهی طراوت و رواقی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۷۸

هر پارهٔ خاک را چو ماهی کردیوآنگه مه را قرینِ شاهی کردی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۷۹

هر روز پگاه خیمه بر جوی زنیصد نقش، تو بر گلشنِ خوش‌بوی زنی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۸۰

هر روز ز عاشقی و شیرین‌راییمن عاشق را پیرهنی فرمایی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۸۱

هر روز یکی شور بر این جمع، زَنیبنیادِ هزار عاقبت را بِکَنی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۸۲

هرشب که به بنده هم‌نشین می‌افتیچون نورِ مهی که بر زمین می‌افتی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۸۳

هرگز به مزاجِ خود یکی دم نزنیتا از دمِ خویش، گردنِ غم نزنی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۸۴

هرگز نَبُوَد میلِ تو کافراشت کُنیتا عاشق آنی که فروداشت کُنی