شعرِ فارسی

شمارهٔ ۶۷ - در مدح خواجه ابوالقاسم احمد بن حسن میمندی وزیر

ای شکسته زلف یار از بسکه تو دستان کنیدست دست تست اگر با ساحران پیمان کنی

شمارهٔ ۶۸ - در مدح سلطان محمود غزنوی

چو آفرید بتا روی تو ز دوده خدایمجوی فتنه و روی ز دوده را مزدای

شمارهٔ ۶۹ - در مدح سلطان محمود غزنوی

ای جهان را دیدن تو فال مشتریکیست آن کو نیست فال مشتری را مشتری

شمارهٔ ۷۰ - در مدح سلطان محمود غزنوی

ایا شکسته سر زلف ترک کاشغریشکنج تو علم پرنیان شوشتری

شکفته شد گل از باد خزانی

شمارهٔ ۷۱

تو در باد خزانی بی زیانی

شمارهٔ ۷۲ - ایضاً در مدح سلطان محمود

چو جای داد بود پادشاه دادگریچو جای نام بود شهریار ناموری

از مشک نگر که لاله بنگاه گرفت

شمارهٔ ۲

زو طبع غمی دراز و کوتاه گرفت

شنگرف چکانیده تو را بر شکر است

شمارهٔ ۳

مشکین زلفت شکسته گرد قمر است

بشکفته گلی ست بر رخ فرخ دوست

شمارهٔ ۴

نی نی گل نیست آن رخ فرخ اوست

ابروت به زه کرده کمان آمد راست

شمارهٔ ۵

مژگانت چو تیر بر کمان آمد راست

آفاق به پای آه ما فرسنگی ست

شمارهٔ ۷

وز آتش ما سپهر دودآهنگی ست

گفتم صنما دلم تو را جویان است

شمارهٔ ۸

گفتا که لبم درد تو را درمان است

کی عیب سر زلف بت از کاستن است

شمارهٔ ۱۰

چه جای به غم نشستن و خاستن است

آن زلف که او به بوی مرزنگوش است

شمارهٔ ۱۱

گه بر جبه است و گه به زیر گوش است

معشوقه خانگی به کاری ناید

شمارهٔ ۱۲

کاو دل ببرد رخ به کسی ننماید

جام از لب تو گونۀ مرجان گیرد

شمارهٔ ۱۳

وز جعد تو باد بوی ریحان گیرد

زلف تو کمندی ست همه حلقه و بند

شمارهٔ ۱۴

خالی نبود ز حلقه و بند کمند

تا نسرایی سخن دهانت نبود

شمارهٔ ۱۵

تا نگشایی کمر میانت نبود

آن لب نمزم گرچه مرا آن سازد

شمارهٔ ۱۶

زیرا که شکر چون بمزی بگدازد

گفتم چشمم ز بس کز او خون آید

شمارهٔ ۱۷

از لاله به رنگ و سرخی افزون آید

از بوسه تو مرده با روان تانی کرد

شمارهٔ ۱۸

وز چهره دل پیر جوان تانی کرد

ای ماه سخنگوی من ای حورنژاد

شمارهٔ ۱۹

از حسن بزرگ کودک خرد نزاد

حورات نخوانم که تو را عار بود

شمارهٔ ۲۰

حورا بر تو نگار دیوار بود

از مشک حصار گل خود روی که دید

شمارهٔ ۲۱

بر گل خطی ز مشک خوشبوی که دید