شعرِ فارسی

ز چیست قهقه شیشه های می دانی

شمارهٔ ۹

به ریش محتسب شهر می کند خنده

شمارهٔ ۱ - بلقیس

چون برافشاند آن پری رخ طره رادل برآورد ز درون طره سر

شمارهٔ ۲ - خرم

گویم به تو نام آن شکرلبشیرین تر ازین چه کار باشد

شمارهٔ ۳ - قاسم

نام او نانوشته بر خواندمچون نهادم سر قلم بر نام

شمارهٔ ۴ - سیدی

عیدی دیدم سر علم افتادفی الحال به جایش سر سنج بستم

شمارهٔ ۵ - مهدی

آنکه در حسن مه چهارده بوددی شنیدم که بپیوست بسی

با آنکه ترا سر مسلمانی نیست

شمارهٔ ۶

یاد بود و کنون نیست همان محبوبی

شمارهٔ ۷ - عسل

عقل را میانه برباییبر سر سنبل ار نهی بندی

این زمان در عزیز فی الحال

شمارهٔ ۸

تا زمان دگر چه باشد حال

با من آن ترک کمان ابرو گفت

شمارهٔ ۹

پیش چشمش به زبان ترکی

به امعانی تبریزی یکی گفت

مثنوی

چو از شوق برادر شب نمی خفت

مستزاد

ای ریخته سودای تو خون دل ما رابی هیچ گناهی

حکمت شمارهٔ ۹۸

هر که بر زیردستان نبخشاید به جور زبردستان گرفتار آیدنه هر بازو که در وی قوتی هست

حکمت شمارهٔ ۹۹

عاقل چون خلاف اندر میان آمد بجهد و چو صلح بیند لنگر بنهد که آنجا سلامت بر کران است و اینجا حلاوت در میانمقامر را سه شش می باید ولیکن سه یک می آید

حکمت شمارهٔ ۱۰۰

درویشی به مناجات در می گفت یا رب بر بدان رحمت كن كه بر نیكان خود رحمت كرده ای كه مر ایشان را نیک آفریده ای

حکمت شمارهٔ ۱۰۱

اول كسی كه علم بر جامه كرد و انگشتری در دست جمشید بودگفتندش چرا به چپ دادی و فضیلت راست راست

حکمت شمارهٔ ۱۰۲

بزرگی را پرسیدند با چندین فضیلت که دست راست را هست خاتم در انگشت چپ چرا می کنندگفت ندانی که اهل فضیلت همیشه محروم باشند

حکمت شمارهٔ ۱۰۳

نصیحت پادشاهان کردن کسی را مسلم بود که بیم سر ندارد یا امید زرموحد چه در پای ریزی زرش

حکمت شمارهٔ ۱۰۴

شاه از بهر دفع ستمکاران است و شحنه برای خونخواران و قاضی مصلحت جوی طراران هرگز دو خصم به حق راضی پیش قاضی نروندچو حق معاینه دانی که می بباید داد

حکمت شمارهٔ ۱۰۵

همه کس را دندان به ترشی کند شود مگر قاضیان را که به شیرینیقاضی چو به رشوت بخورد پنج خیار

شمارهٔ ۱ - بحر طویل

بند اولتحفه حمد و ثنا مدح و دعا ز اول صبح ازل و عاقبت شام ابد لایق و شایسته و زیبنده درگاه خداوند قدیمی و کریمی و رحیمی و عظیمی و مقیمی و حلیمی و علیمی و حکیمی است چه ذاتش چه صفاتش بود از حادثه عیب و نقایص بری و پاک و معری و مبراست ز ترکیب و ز تشبیه و عقول عقلا مات ز ادراک و تمیز وی و از حبز و اندیشە و از وهم و گمان برتر و بالاتر و بیرون ز حدود و جهت و هیچ محلی و مکانی نبود جای وی و خالی از او رسته ز همچشمی و وارسته ز اضداد و ز انداد و بود فرد ز اشیاء و پدیدار شد از صنعت و از حکمت و از خلقت او عالم لاهوتی و ناسوتی و ملک و ملکوت و جبروت و قلم و لوح و حجابات و مقامات و بپوشید ردای کرم از لطف به بالای بنی آدم و بنمود مکرم همگی را ز عبودیت و از جنس ملک داد فزون رتبه والایی و بخشید کمال و خرد و فهم و زد از عبدی اطعنی بسر پیر و جوان افسر و آن کنز خفی را که نهان بود ز ابصار پدیدار به بازار جهان کرد و ره معرفت خویش به اشیاء بنمود و در الطاف بر وی همه از انسی و جنی بگشود و پی تکمیل هدایت بفرستاد به ارشاد رسولان گرامی همه را با کتب و معجزه و خارق عادات و کرامات سرافراز بفرمود پی منصب چاووشی سلطان رسل هادی کل فخر سبل احمدص امی نبی ابطحی هاشمی مکی و بن عم گرامیش اسدالله علی بن ابیطالبع و اولاد نکوطینت معصوم پسندیده آن مفخر ایجاد که هر یک علم نصرت دین داشته برپا و عیان ساخته بر خلق خدا منهج بیضا و ره بندگی حضرت یکتا و نمودند به بیگانه و محرم همگی واضح و لایح که کسی را نرسد دعوی دانایی و بینایی و مولایی و آقایی و این مرتبه مخصوص بود اول و آخر چه به دنیا چه به عقبی به کسانی که خداوند تعالی ز ره لطف رسا بر قدشان ساخته تشریف کسا را

شمارهٔ ۲ - رباعی در افتتاح ریاض الشهاده

آن کس که زبان نهاد اندر دهنمجا داد چو عندلیب اندر چمنم

شمارهٔ ۳ - ترکیب بند قصد در توحید باری عزاسمه

حمدا لک یا رب تبارک و تعالیای نقش نگارنده بر اسفل و اعلی

شمارهٔ ۱ - مثنوی در مدح شفیعه روز جزا فاطمه زهرا(س)

ای گرامی دخت سالار امملوح محفوظ خدای ذوالنعم