۱۱۳ شعر از فخرالدین اسعد گرگانی
چو شاه و ویس و رامین هر سه باهم دگر باره شدند از مهر بی غم گناه رفته را پوزش نمودند به پوزش کینه را از دل زدودند شه شاهان به پیروزی یکی روز نشسته شاد با ویس دل افروز بلورین جام را
جهان را گوهر و آیین چنین است که با هم گوهران خود به کین است هر آن کس را که او خواند براند هر آن چیزی که او بخشد ستاند بود تلخش همیشه جفت شیرین چنان چون آفرینش جفت نفرین شبش با روز
دز اشکفت بر کوه کلان بود نه کوهی بود برجی زاسمان بود ز سختی سنگ او مانند سندان نکردی کار بر وی هیچ سوهان ز بس پهنا یکی نیم جهان بود ز بس بالا ستونی زاسمان بود به شب بالاش بودی شمع
چو آگه گشت ویس از رفتن رام به چشمش بام تیره گشت چون شام فراقش زعفران بر ارغوان ریخت چو مژگانش گهر بر کهربا بیخت جدایی بر رخانش زرگری کرد ولیکن چشم او را جوهری کرد زنان بر روی دست پ
