كمالالدین بافقی متخلص به وحشی از شعرای زبردست قرن دهم است. وی در اواسط نیمهٔ اول قرن دهم در بافق به دنیا آمد و تحصیلات مقدماتی خود را در زادگاهش طی کرد. او در مدت عمر مانند خواجهٔ شیراز از مسافرتهای دور و دراز احتراز میجست و جز به کاشان و عراق سفر نکرد. وحشی بافقی در حدود سال ۹۹۹ هجری قمری درگذشت. مزار وی در محلهٔ سر برج یزد در برابر مزار شاهزاده فاضل، برادر امام هشتم قرار دارد. آثار باقیماندهٔ وی عبارتند از دیوان اشعار، مثنوی خلد برین، مثنوی ناظر و منظور و مثنوی فرهاد و شیرین که این آخری به علت فوت وی ناتمام ماند و قرنها پس از او وصال شیرازی آن را به اتمام رساند.
همایون دشتی و خوش مرغزاری که شیرین را بود آنجا گذاری مبارک منزلی دلکش مکانی که شیرین در وی آساید زمانی فضایی خوشتر از فردوس باید که آنجا خاطر شیرین گشاید مهی کش در دل و جان است منز...
ز شاخی عندلیبی کرد پرواز به دیگر گلبنی شد نغمه پرداز چو تیغ عشق جانش غرق خون ساخت هوس را مرهم زخم درون ساخت ز غم چون خویش را آزاد پنداشت به روی یار نو این نغمه برداشت که چند از رنج...
خداوندا نه لوح و نه قلم بود حروف آفرینش بی رقم بود ارادت شد به حکمت تیز خامه به نام عقل نامی کرد نامه ز حرف عقل کل تا نقطه خاک به یک جنبش نوشت آن کلک چالاک ورش خواهی همان نابود و ن...
فرض بود بر همه شکر و سپاس شکر و سپاسی نه به حد قیاس شکر و سپاسی که خدا را سزد خالق ما رازق ما را سزد رازق ما آن که به خوان نعم خواند جهان را به وجود از عدم هست جهان سفره احسان او ا...
خوشا بی صبری عشق درون سوز همه درد از درون و از برون سوز چو عشق آتش فروزد در نهادی به خاصیت بر او آب است بادی در آن هنگام کاستیلای عشق است صبوری کمترین یغمای عشق است ز عاشق چون برد ...
عجب دردیست خو با کام کردن به نا گه زهر غم در جام کردن به سر بردن به شادی روزگاران به ناگه دور افتادن ز یاران عجب کاریست بعد از شهریاری در افتادن به مسکینی و خواری ز اوج کامکاری اوف...
اثرها دارد این آه شبانه ولی گر نیست عاشق در میانه عجبها دارد این عشق پر افسون ولی چون عاشق از خود رفت بیرون چو بیخود از دلی آهی برآید درون تیرگی ماهی برآید چو بی خود آید از جانی فغ...
شنیدم عاقلی گفتا به مجنون که برخود عشق را بستی به افسون که عاشق لاغر است و زرد و دلتنگ ترا تن فربه است و چهره گلرنگ جوابش داد آن دلداده عشق به غرقاب فنا افتاده عشق که بینی هرکجا رن...
چو آن مه بر فراز بیستون شد تو گفتی مه به چرخ بی ستون شد تفرج را خرام آهسته می کرد سخن با کوهکن سربسته می کرد نخستین گفتش ای فرزانه استاد که کار افکندمت با سنگ و پولاد ندانم چونی از...
اگر خواهی بماند راز پنهان به دل آن راز پنهان ساز چو جان مکن راز آشکارا تا توانی که اندر محنت و اندوه مانی حکیم این راز را خود پرده در شد که رازی کن دو بیرون شد سمر شد که گل چون راز...
بهار دلکش و باغ معانی چنین پیدا کند راز نهانی که شیرین آن بهار گلشن راز بهاران شد به دشتی غصه پرداز بهشتی کوثر اندر چشمه سارش دم عیسی نهان در نوبهارش فضایش چون سرای می فروشان هوایش...
که از ما آفرین بر آن خداوند که نبد در خداوندیش مانند خداوندی که هست آورد از نیست جز او از نیست هست آور دگر کیست سپهر از وی بلند و خاک از او پست بلند و پست را او می کند هست یکی را ط...
بهر جا وصل از دوری نکوتر بجز یک جا که مهجوری نکوتر رهد عطشان ز مردن آب خوردن بجز یک جا که بهتر تشنه مردن چه جا آنجا که یار آید ز در باز برای آنکه بر دشمن کند ناز ز یاران رنج به کاو...
چو از فرهاد شیرین قصه بشنید ز زیر لب به سان غنچه خندید که حالی یافتم داری چه اندوه که از دست تو می نالد دل کوه ز دستت بیستون آمد به فریاد که ای شیرین فغان از دست فرهاد چو نامم از ن...
اهل دلی ترک جهان کرده بود ز اهل جهان روی نهان کرده بود رفته و در زاویه ای ساخته وز همه آن زاویه پرداخته آمده سیر از تک و پوی همه بسته در خانه به روی همه مجلسی او دل آگاه او همدم او...
حکیم عقل کز یونان زمین است اگر چه بر همه بالانشین است به هر جا شرع بر مسند نشیند کسش جز در برون در نبیند بلی شرع است ایوان الاهی نبوت اندر او اورنگ شاهی بساطی کش نبوت مجلس آراست کج...
چو نازل شد به فرش سبزه چون گل به گل افشاند زلف همچو سنبل بر خود خواند آن آواره دل را برایش نرم کرد آن خاره دل را نشاندش رو به روی و پرده برداشت که دیدش کام خشک و چشم تر داشت به ساق...
که بر رویم نگاهی کن خدا را به صحبت آشنا کن آشنا را به بوسی زان لبم بنواز از مهر مکن پنهان ز رنجوران دوا را گدای کوی تو گشتم به شاهی به خوان وصل خود بنشان گدا را میان عاشقانم کن سر ...
بگفت از راز من پوشیده دارید شبی با کوهکن بازم گذارید که در عشقم به جز خواری ندیده ست ره و رسم وفاداری ندیده ست به سنگ و آهن از من یار گشته ست ز سختی محنتش بسیار گشته ست به یادم می ...
چو شیرین کوهکن را دید با خویش به تنها دور از چشم بداندیش به نرمی گفت او را خیرمقدم که جانت از وصالم باد خرم غم دیرین مگو در سینه دارم که در ساغر می دیرینه دارم بگو بشنو چو اکنون هس...
به گرمی گفتش ار کار دگر هست بجو تا وقت و فرصت این قدر هست که این شب چون به روز آید ز شیرین به هجران وصل بگراید ز شیرین پس از این شب بود روز جدایی که این بوده ست تقدیر خدایی چو فرها...
پادشهی بود ملایک سپاه بر فلک از قدر زدی بارگاه در حرمش پرده نشین دختری اختر سعدی و چه سعد اختری زلف کجش حلقه کش گوش ماه چشم غزال از پی چشمش سیاه خال رخش داغ دل آفتاب غالیه اش پرده ...
شبی روشنتر از سرچشمه نور رخ شب در نقاب روز مستور دمیده صبح دولت آسمان را ز خواب انگیخته بخت جوان را به شک از روز مرغان شب آهنگ خزیده شیپره در فرجه تنگ میان روز و شب فرق آنقدر بود ک...
نادره گویی ز سخن گستران نادره در سلک زبان آوران رفت یکی روز خطایی بر او تاختن آورد بلایی بر او والی ملکش به غضب پیش خواند جور کنانش ز بر خویش راند تند شد و گفت سزایش دهند و ز سرکین...
