شمارهٔ ۵ - زبان حال شاه اولیاء با زینب دختر ستمکش خود

که خواهی گشت از بعد پدر خونین جگر زینب

ز بعد از من برادرها نمایند از تو غمخواری

مخور غم گر شوی از کشتن من بی پدر زینب

دمن از ناخن غم جامه جان را نما صد چاک

که گردد مجتبی از زهر صدپاره جگر زینب

دمی گیسو به رخساره چو ماه خود پریشان کن

که بینی شش برادر کشته و بی دست و سر زینب

دمی بر شیشه طاقت بزن سنگ مصیبت را

که بینی خم حسین را از غم اکبر کمر زینب

دمی از ناصبوری اشک خود را رشک جیحون کن

که گردد حنجر خشک حسین از آیب تر زینب

دمی از ناله نه افلاک را اندر خروش آور

که بر نعش حسین در قتلگاه آری گذر زینب

دمی از آتش غم بزم ماتم را چراغان کن

که در ویرانه ها مسکن کنی با چشم تر زینب

دمی اشعار صامت را بخوان درخدمت زهرا

که آید چشم گریان بر سر نعش پدر زینب