شمارهٔ ۵ - وله

شمارهٔ ۸۵

چه مژده بود که باد سحرگهی آوردهوای شور و طرب بر دلم رهی آورد

شمارهٔ ۸۴

پی تیر نگاهی چند گیرم دامنت زخمیکه آفت‌هاست در تأخیر و جان بر مرگ مستعجل

شمارهٔ ۸۳

ریزند خون من آخر خوبان به عربده‌جوئینی نیست جای شکایت کاین است رسم نکوئی

شمارهٔ ۸۲