شمارهٔ ۷۴ - رسوا

اندازهٔ متن۲

گویی که تو رُسوایی من با تو نیامیزم

رسوا تو مرا کردی نزد همه مرد و زن

خواهم که رُخَت بینم بی‌واسطهٔ عینک

خواهم که بَرَت گیرم بی‌حایل پیراهن

۲ بیت

از همین دفتر

با غمزاتی که تو خانم کنیرخنه به دین و دل مردم کنی

ای معزالملک ای اندر سخا ضرب المثلاز چه رو شعر و خط ما را گرفتی سرسری؟

وه چه خوب آمدی صفا کردیچه عجب شد که یاد ما کردی

میرزا عارف که زیر بار فضلقد تیرش چون کمان آمد دو تای

ای وثوق الدوله آمد فصل دیفصل دی آمد وثوق الدوله ای

پر شد در و دیوار بَلَد از گل و از لایکو خاک که گویم به سَرَت ای بلدیّه