ناهید
سعدی شیرازی

با دوست به گرمابه درم خلوت بود

رباعی شمارهٔ ۶۷

سعدی، دیوان اشعار، رباعیات

اندازهٔ متن۲

با دوست به گرمابه درم خلوت بود

وانروی گلینش گل حمام آلود

گفتا دگر این روی کسی دارد دوست؟

گفتم به گل آفتاب نتوان اندود

۲ بیت

منبع: ویکی‌درج

از همین دفتر

گر دولت و بخت باشد و روزبهی

رباعی شمارهٔ ۱۴۶

در پای تو سر ببازم ای سرو سهی

رباعیات۲ بازدید

گر دشمن من به دوستی بگزینی

رباعی شمارهٔ ۱۴۵

مسکین چه کند با تو به جز مسکینی؟

رباعیات۳ بازدید

ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی

رباعی شمارهٔ ۱۴۴

تا صورت حال دردمندان بینی

رباعیات

ای کودک لشکری که لشکر شکنی

رباعی شمارهٔ ۱۴۳

تا کی دل ما چو قلب کافر شکنی؟

رباعیات

گر کام دل از زمانه تصویر کنی

رباعی شمارهٔ ۱۴۲

بی‌فایده خود را ز غمان پیر کنی

رباعیات۱ بازدید

در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

رباعی شمارهٔ ۱۴۱

این‌ست که دور از لب و دندان منی

رباعیات۱ بازدید
همهٔ شعرها