شمارهٔ ۲

اندازهٔ متن۲

قصهٔ روز جزا دانی که چون

هرکه بامش بیشتر برفش فزون

۱ بیت

از همین دفتر

عمری ار شکر بر زبان رانیشکر توفیق شکر نتوانی

مرگِ غنی مقدمهٔ جنگ وارث استرحمت به روح آنکه بمرد و کفن نداشت

گر من از جام می مست و خرابم نه عجبخانهٔ مور ز یک قطرهٔ باران دریاست

مکن از بی‌هنری عیب من دلشده را

عشق نگذاشت که تا من هنری‌ آموزم

مفردات

حاجت بدان بود که کند رفع احتیاجورنه به غیر رافع حاجت چه حاجتست

صافی از آینه‌ آموز و به هرحال بسازتا همه خلقِ جهان خویش به تو بنمایند