ناهید
عطار نیشابوری

چون نفس سگی‌ست بدگمان چتوان کرد

شمارهٔ ۱۷

عطار، مختارنامه، باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود

اندازهٔ متن۲

چون نفس سگی‌ست بدگمان چتوان کرد

گلخن دارد پر استخوان چتوان کرد

گر در پیشش هزار تن مُرده شوند

او زنده‌تر است هر زمان چتوان کرد

۲ بیت

منبع: کتابخانه تصوف

از همین دفتر

گه خلوت بینِ هفت گلشن بودم

شمارهٔ ۳۵

گه گوشه نشینِ کنجِ گلخن بودم

باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود

مسکین دل من تخم طلب کاشته بود

شمارهٔ ۳۴

عمری عَلَمِ عِلْم برافراشته بود

باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود

بیچاره دلم که خویش حُرْ میپنداشت

شمارهٔ ۳۳

با دست تهی کیسهٔ پر میپنداشت

باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود

دردا که غرور بود و بسیاری بود

شمارهٔ ۳۲

یک یک مویم بتی و زنّاری بود

باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود

یک عاشق پاک و یک دل زنده کجاست

شمارهٔ ۳۱

یک سوخته بی فکر پراکنده کجاست

باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود

مائیم که نه سوخته و نه خامیم

شمارهٔ ۳۰

نه صاف چشیده و نه دُرد آشامیم

باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود۱ بازدید
همهٔ شعرها