ناهید
عطار نیشابوری

میگریم ازان مهوشم و میگریم

شمارهٔ ۸

عطار، مختارنامه، باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان

اندازهٔ متن۲

میگریم ازان مهوشم و میگریم

شکّر چو لبش میچشم و میگریم

خاکی که بدو رسید روزی قدمش

در دیدهٔ خود میکشم و میگریم

۲ بیت

منبع: کتابخانه تصوف

از همین دفتر

جانا رفتم بر دل پاکم بگری

شمارهٔ ۴۵

بر جای سیاه سهمناکم بگری

باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان

روزی که ز خاک من برون آید خار

شمارهٔ ۴۴

گلبرگ رخم چو خاک ره گردد خوار

باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان

گل خندان شد ز گریهٔ ابر بهار

شمارهٔ ۴۳

با ما بنشین یک نفس ای سیم عذار

باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان

رفتی تو به خاک و یاسمن بی تو رسید

شمارهٔ ۴۲

گل نیز، دریده پیرهن، بی تو رسید

باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان

چون مردن تو از پی این زادن بود

شمارهٔ ۴۱

برخاستن تو عین افتادن بود

باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان

زین پس ناید ز دیدگانم دیدن

شمارهٔ ۴۰

بی روی تو تیره شد جهانم دیدن

باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان
همهٔ شعرها