ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۸۴۷ شعر
عطار نیشابوری۵۰۶۴ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۸۵ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

حال‌وهوا

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

کمال‌الدین اسماعیل

راز من و تو چو هر کسی می گویند

شمارهٔ ۳۶۲

هر کس سخنی از هوسی می گویند

کمال‌الدین اسماعیل

گر زانکه ترا غم دلی روی نمود

شمارهٔ ۳۶۳

بس تنگ دلیت از آن نبایست افزود

کمال‌الدین اسماعیل

روزی دل من ز جست و جویی ناسود

شمارهٔ ۳۶۴

پای طلبم ز بس تکاپو فرود

کمال‌الدین اسماعیل

گل چو ز صبا حدیث رویت بشنود

شمارهٔ ۳۶۵

لبخند یی از سر رعونت بنمود

کمال‌الدین اسماعیل

روزی لبم از رخ تو بوسی بر بود

شمارهٔ ۳۶۶

از ساده دلی رخ تو بر وی بخشود

کمال‌الدین اسماعیل

انگشت گزان چو دیدمش خشم آلود

شمارهٔ ۳۶۷

از بلعجبیم طرفه دستی بنمود

کمال‌الدین اسماعیل

ای دل اگرت چه دیده بس رنج نمود

شمارهٔ ۳۶۸

مگذار که او از تو بود ناخشنود

کمال‌الدین اسماعیل

تیغ تو گیاهیست که مردم درود

شمارهٔ ۳۶۹

وز زخم زبان برو خطایی نرود

کمال‌الدین اسماعیل

از بهر چه لاله بر سر کرد بود

شمارهٔ ۳۷۰

گر نه دلش از رخ تو پر درد بود

کمال‌الدین اسماعیل

خورشید اگر چه در جهان فرد برد

شمارهٔ ۳۷۱

ز آمد شدنش دلی پر از درد بود

کمال‌الدین اسماعیل

وقتی که مرا می طرب در سر بود

شمارهٔ ۳۷۲

یکسر سخنم ز باده و دلبر بود

کمال‌الدین اسماعیل

آسوده تنی کز تو بتیمار بود

شمارهٔ ۳۷۳

شادان دل آن کز تو بغم خوار بود

کمال‌الدین اسماعیل

صدرا تو مکن غمز که آن غدر بود

شمارهٔ ۳۷۴

غماز همیشه خوار و بی قدر بود

کمال‌الدین اسماعیل

جایی که فراق آن دلفروز بود

شمارهٔ ۳۷۵

سنگین بود آن دل که نه پر سوز بود

کمال‌الدین اسماعیل

خاک طبرستان ز طرب دلکش بود

شمارهٔ ۳۷۶

خاراش همه سبزۀ دیباوش بود

کمال‌الدین اسماعیل

چون روی ترا آیینه در پیش بود

شمارهٔ ۳۷۷

از رشک هزار حسرتم بیش بود

کمال‌الدین اسماعیل

مهرت ز ستم همیشه در میغ بود

شمارهٔ ۳۷۸

نازت با من خصومت آمیغ بود

کمال‌الدین اسماعیل

معشوقه چو شاهد و باندام بود

شمارهٔ ۳۷۹

عاشق چه زبان که خوار و بد نام بود

کمال‌الدین اسماعیل

آنرا که بمردمی اشارت نبود

شمارهٔ ۳۸۰

الاحیوان ازو عبارت نبود

کمال‌الدین اسماعیل

زلف تو اگر جعد بغایت نبود

شمارهٔ ۳۸۱

جز راستیی ازو حکایت نبود

کمال‌الدین اسماعیل

از خواجه مرا اگر نوازش نبود

شمارهٔ ۳۸۲

هجوش نکنم نه ز آنکه سازش نبود

کمال‌الدین اسماعیل

پیش از توغم در نهان من بود

شمارهٔ ۳۸۳

سودای تو مغز استخوان من بود

کمال‌الدین اسماعیل

دی اسب مرا گفت که نیکو نبود

شمارهٔ ۳۸۴

کت خود غم اسب و علف او نبود

کمال‌الدین اسماعیل

آن شد که مرا دل و توانایی بود

شمارهٔ ۳۸۶

در هجر توام روی شکیبایی بود