شمارهٔ ۲۷۱

دل پی او رفت و من هم از پی دل می روم

می روم نزدیک آن قصاب و گو خونم بریز

من هلاک قتل خویشم سوی قاتل می روم

گر زند تیغ از سر کویش نخواهم رفت لیک

چند گامی همچو مرغ نیم بسمل می روم

چون به کوی او روم ترسم رقیبان پی برند

زانکه من در گریه خود پای در گل می روم

ای که می گویی برو تحصیل درس عشق کن

می روم اما پی تحصیل حاصل می روم

وادی درد و بلا در عشق هر یک منزل ست

کرده ام عزم سفر منزل به منزل می روم

می روم سویش به استقبال و خوشحالم که باز

می رسد اقبال و من هم در مقابل می روم

در ره عشق ای هلالی از من آگاهی مجو

زانکه من این راه را بسیار غافل می روم