شمارهٔ ۱۰ - مادر

اندازهٔ متن۲

گویند مرا چو زاد مادر

پستان به دهن گرفتن آموخت

شبها بر گاهواره من

بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پا بپا برد

تا شیوه راه رفتن آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم

الفاظ نهاد و گفتن آموخت

لبخند نهاد بر لب من

بر غنچه گل شکفتن آموخت

پس هستی من ز هستی اوست

تا هستم و هست دارمش دوست

۶ بیت

از همین دفتر

با غمزاتی که تو خانم کنیرخنه به دین و دل مردم کنی

ای معزالملک ای اندر سخا ضرب المثلاز چه رو شعر و خط ما را گرفتی سرسری؟

وه چه خوب آمدی صفا کردیچه عجب شد که یاد ما کردی

میرزا عارف که زیر بار فضلقد تیرش چون کمان آمد دو تای

ای وثوق الدوله آمد فصل دیفصل دی آمد وثوق الدوله ای

پر شد در و دیوار بَلَد از گل و از لایکو خاک که گویم به سَرَت ای بلدیّه