اشعار منتسب از حافظ شیرازی

ای هر نفسی نهاده بر کف ساغر

شمارهٔ ۱۰۳ - رباعی

عیبی نبود ز دوستان یاد آور

بنگر به چمن جمال فرخندهٔ گل

شمارهٔ ۱۰۴ - رباعی

گه گریهٔ ابر بین و گه خندهٔ گل

هرگز نکنم سوز تو ای شمع چگل

شمارهٔ ۱۰۵ - رباعی

پیدا من اگر چه هست کار مشکل

جانا چو شبی با تو به روز آوردم

شمارهٔ ۱۰۶ - رباعی

گر بی تو دمی برآورم نامردم

من ترک تو ای نگار آسان ندهم

شمارهٔ ۱۰۷ - رباعی

تا پیش زمرد خطت جان ندهم

آن به که بجامِ باده دل شاد کنیم

شمارهٔ ۱۰۸ - رباعی

وز نآمده و گذشته کم یاد کنیم

ای آن که نهند مهر و ماه از تمکین

شمارهٔ ۱۰۹ - رباعی

بر خاک جناب تو شب و روز جبین

گر مست نیی مست نمایی می‌کن

شمارهٔ ۱۱۰ - رباعی

دیوانه نیی کاله ربایی می‌کن

ای رای تو صحرای امل پیمودن

شمارهٔ ۱۱۱ - رباعی

تا چند بر آفتاب گل اندودن

حافظ ورق سخن‌گذاری طی کن

شمارهٔ ۱۱۲ - رباعی

وین خامهٔ تزویر و ریا را پی کن

آنم که پدید گشتم از قدرتِ تو

شمارهٔ ۱۱۳ - رباعی

پرورده شدم به ناز در نعمت تو

تا کی بود این جور و جفا کردن تو

شمارهٔ ۱۱۴ - رباعی

بیهوده دل خلایق آزردن تو

گل را دیدم نشسته بر تخت شهی

شمارهٔ ۱۱۵ - رباعی

گفتا بشنو راستی از مرد رهی

گل گفت اگر دستگهی داشتمی

شمارهٔ ۱۱۶ - رباعی

بگریختمی اگر رهی داشتمی

کم گوی به جز مصلحت خویش مگوی

شمارهٔ ۱۱۷ - رباعی

چیزی که نپرسند تو خود پیش مگوی

شمارهٔ ۱۱۸ - در اصل از آن عبدالمجید تبریزی شاعر پیشکسوت حافظ

اگر ز کوی تو بویی به من رساند بادبه مژده جان و جهان را به باد خواهم داد

ما برفتیم، تو دانی و دل غمخور ما

شمارهٔ ۱

بخت بد تا به کجا می برد آبشخور ما

صبح دولت می‌دمد کو جام همچون آفتاب

شمارهٔ ۲

فرصتی زین به کجا باشد بده جام شراب

اگر به لطف بخوانی مَزید الطاف است

شمارهٔ ۳

وگر به قهر برانی درون ما صاف است

غمش تا در دلم مَأوا گرفته است

شمارهٔ ۴

سرم چون زلف او سودا گرفته است

هوس باد بهارم به سوی صحرا برد

شمارهٔ ۵

باد بوی تو بیاورد و قرار از ما برد

صراحی دگر بارم از دست برد

شمارهٔ ۶

به من باز بنمود می دستبرد

من و صلاح و سلامت؟ کَس این گمان نَبَرَد

شمارهٔ ۷

که کَس به رِندِ خرابات، ظَنِّ آن نَبَرَد

کارم ز دور چرخ به سامان نمی‌رسد

شمارهٔ ۸

خون شد دلم ز درد، به درمان نمی‌رسد